Thitipong's Blog

Gift from a girl

2009-02-13T06:17:00.000-08:00

สายของวันนี้ผมได้รับพัสดุที่ส่งมาจากต่างประเทศ
สิ่งของบรรจุในซองสีน้ำตาลขนาดประมาณเอสี่ ยับย่นเล็กน้อยบ่งถึงการเดินจากแดนไกล
ชื่อผมถูกเขียนด้วยปากกาหมึกดำ ด้วยลายมือที่เพียงมองปราดเดียวก็คุ้นเคย
เป็นลายมือที่ผมว่า เหมือนสาว ที่เปี่ยมด้วยหัวใจเด็กๆ
เหนือขึ้นไป เป็นสแตมป์สีขาวแดง แปดดวง วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
รูปบนสแตมป์ผมมองไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร
หากมองไกลๆเหมือนดอกไม้สีแดงบนพื้นขาว แต่มองใกล้เข้าไปกลับเป็นเพียงจุดสีรูปทรงแปลกๆ
มีคำว่า sverige ปรากฏตลอดแนวด้านขวา 10KR ที่มุมซ้ายน่าจะเป็นราคาสแตมป์ดวงนี้ และที่ขวาล่างมีรูปผีเสื้อสีขาวบนพื้นแดงที่คงมีหน้าที่สื่อสารอะไรบางอย่าง ถัดจากแสตมป์แปดดวงมีดวงสุดท้ายพ่วงอยู่เป็นรูป บ้านไม้ทรงโบราณแบบสแกนดิเนเวียน พร้อมอักษร Sverige 6 Kronos
เจ้าซองนี่คงคิดค่าเดินทางหอบหิ้วเอาสิ่งของเหล่านี้มา 16 Kronos กระมัง

มุมซ้ายล่างเป็นกระดาษสีฟ้าเทอร์คอย เป็นเอกสารลงทะเบียนจากประเทศสวีเดน
ปากกาสีน้ำเงินติ๊กในช่องว่าง Gava/Gift พร้อมลายมือ บ่งรายละเอียดสิ่งของในซองว่า Cards และ book
(ผมรู้สึกดีใจจริงๆที่ผมไม่ได้สนใจรายละเอียดตรงนี้ ก่อน
เพราะผมแกะซองเรียบร้อยแล้วค่อยมานั่งดูรายละเอียดทีหลัง Surprise! ผมไม่พลาดแน่)

มุมซ้ายบนเป็นชื่อและที่อยู่ของคนที่ผมไม่ต้องอ่านก็รู้
เธอส่งมาในเวลาที่ผมไม่คิดไม่ฝันเหมือนกัน ว่าจะมีอะไรพิเศษๆที่แตกต่างไปจากวันคืนอื่นๆ

และเมื่อนึกถึงวันที่วันนี้แล้วก็แอบคิดไม่ได้ว่าเธอต้องการให้ขอองขวัญมาถึงทันเวลา
แล้วก็ทันเวลาจริงๆนะครับ

สมุดบันทึกที่ห่อปกด้วยสิ่งทอเนื้อนุ่ม เส้นยืนสีน้ำตาลเข้มตัดสลับกับด้ายนอนอ้วนพีสีขาวสลับน้ำตาล ให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติและกลิ่นอายของหัตถกรรม เป็นตัวแทนที่บ่งถึงเธอได้อย่างดี สมุดถูกรัดไว้ด้วยที่รัดผมสีขาว ผมดึงออกมาแล้วนึกในใจว่า เธอได้ใช้มันรัดผมของเธอหรือไม่ ผมไม่ได้พิสูจน์หาหลักฐานเพิ่มเติม แต่สิ่งนี้ก็ทำให้สมุดเลล่มนี้ดูใกล้ชิดและผูกพันธ์กับผมไปตั้งแต่แรกกพบ

ดอกดาหลา ที่เราชอบ ปรากฏอยู่บนผืนผ้า เป็นภาพพิมพ์กระมังเพราะกระดาษที่ลวดลายเหมือนกันถูกแนบมาด้วย ผมรู้สึกว่าการได้ภาพวาดบนผืนผ้าช่างให้ความรู้สึกที่อบอุ่นเสียนี่ พลันนึกถึงงานศิลป์ในภาคหน้า ว่าต้องจรดลวดลายภาพวาดบนผืนผ้าให้เธอบ้างแล้ว

ไม่มีอะไรมากไปกว่าความดีใจ และความสุขที่ผุดขึ้นในดวงใจ
ไม่มีอะไรมากกว่าที่มันควรจะเป็น เพราะมันได้อยู่ในจุดที่ พอ
มากพอ ไม่ใช่ พอได้ พอโอ พอและ!
และไม่เหลือเกินให้ต้องคอยลำบาก กระวนกระวายใจ

ผมกดแมสเสจส่งไปเพื่อบอกเธอว่า ของขวัญล้ำค่าได้มาถึง
สั้นๆและห้วนพอสมควร แต่ผมคิดว่าเธอรู้ว่าผมรู้สึกอย่างไร มากกว่าที่จะต้องให้เทคโนโลยีและตัวอักษรชาชินตา
มาแสดงความรู้สึกในระหว่างกัน

ไม่มีสิ่งใดที่น่าปรารถนากว่าการได้มาซึ่งสิ่งที่เรารอคอย เมื่อเรากำลังรอคอยอะไรอยู่
และเมื่อใดที่เราไม่ต้องรอคอย ความสุขที่เหนือกว่าก็คือการได้
คือ การไม่ต้องปรารถนาอะไรอีกต่อไป

ผมคิดว่าผมไม่ต้องรอคอยอะไร

ของขวัญที่มาถึงโดยไม่มีการรอคอย
คงเป็นตัวอย่างที่ดีอีกอย่างหนึ่ง
ที่ทำให้วันๆหนึ่งนี้เป็นอย่างที่มันควรจะเป็น

the new Analogy

2009-02-04T06:59:00.000-08:00

''Every society possesses what is called an "image of the world". This image has its roots in the unconscious structure of society and requires a specific conception of time to foster it. The works and words of men are made of time, they are time: they are a movement towars this or that, whatever the reality the this or that designates, even if it is nothingness itself. Time is the deposity of meaning".

Part of the lecture "the new Analogy"

Octavio Paz

ใจบาน

2009-02-01T18:57:00.000-08:00

๑ กุมภาพันธุ์ ๒๕๕๒

เป็นเจ็ดวันที่ดี
เห็นพ่อเดินแม่นั่ง
เราพาไป ใจบานๆ

ช่วงนี้ไม่ได้ไปวิ่งออกกำลังกายหลายวัน ไม่ใช่เพราะความขี้เกียจ แต่ต้องไปพักผ่อนกับพ่อแม่ ที่ยุวพุทธศูนย์สอง ตั้งแต่วันที่ ๒๕-๓๑ มกราคม ๒๕๕๒ เป็นการเข้ากรรมฐานครั้งแรกหลังจากที่จากวัดวามานานร่วมสองเดือนกว่าๆ สติสตางค์ลดลงอย่างต่อเนื่องๆ สตินั้นเป็นที่รู้กันดีว่าเมื่อเจอเรื่องราววุ่นวาย อารมณ์ที่หยาบแค่นแข็ง ผนวกกับกิจกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้ยังคงประคับประคองให้อยู่ในเกณฑ์สำหรับมนุษย์ได้ดี ส่วนสตางค์นั้นลดลงเพราะยังไม่ได้สมัครงานหรือทำงานจริงจังที่ไหน เอาแต่อยู่กับความว่าง(งาน)ไปเรื่อยๆ

แต่หากจะดูให้ดี การไปปฏิบัติธรรมกับพ่อแม่ ส่วนตัวแล้วผมว่าเป็นงานใหญ่ หรือเปรียบกับโปรเจคเงินล้านเลยทีเดียว เพราะผมจัดแจงนัดวัน โฆษณา สมัคร ขับรถพาไปกลับ แถมยังคอยสอดส่องดูอยู่ตลอดเวลา และงานที่เราทำไปโดยไม่ขอรับค่าตอบแทนใดๆด้วยความเต็มใจ มักเป็นงานที่ทำแล้วมีความสุขอิสระจริงไหม สุดท้ายแล้วผลที่ออกมาก็เป็นที่น่าพอใจ เพราะท่านชื่นชอบแนวการปฏิบัติและพระอาจารย์เป็นอย่างมาก ท่านยินดีที่จะไปอีกบ่อยๆ พร้อมทั้งร่วมเป็นเจ้าภาพในคราวหน้าด้วย

งานใหญ่ เพราะไม่ได้มีบ่อยๆ และบางคนก็ไม่มีโอกาสเลยตลอดชีวิต เป็นการตอบแทนบุญคุณที่ผมว่ามันเลิศล้ำนะ ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้วเชื่อสิ ๕๕๕
ผมหวังว่าผลบุญจะแผ่ไพศาลไปให้กับสรรพสิ่งทั้งที่ผมรู้จักและไม่รู้จัก ไม่ว่าผมจะรักชอบเกลียดโกรธ ก็ขอให้ร่วมยินดีไปด้วยกัน

วิ่งออกกำลังกายใช้ขา ร่างกายก็แข็งแรง
ออกกำลังใจใช้สติ จิตก็ชื่นบาน

อัตชีวประวัติในโลง

2008-12-21T20:26:00.000-08:00

การเดินทางที่เริ่มต้นด้วยน้ำตา
และจบลงด้วยความเศร้าโศก

กับความเวิ้งว้างในหนทาง
เมื่อเวลาว่างงเป็นดั่งอสูรร้าย

ความหยุดนิ่งทำให้เราเป็นทุกข์
ทั้งที่ปากทางแห่งความหลุดพ้นอยู่ข้างๆ

ความพิศวงที่ไม่รู้
คือ การพิสูจน์ที่ไร้จุดจบ

การแสวงหาที่ไม่เคยค้นพบ
กับคำว่าชีวิตที่ยากจะเข้าใจ

ยิ่งใกล้ทำไมยิ่งไกล
เอาแต่รอเล็คเชอร์
จากอาจารย์จอมปิ้งแผ่นใส

ยิ่งใกล้ทำไมยิ่งไกล
เอาแต่รอเล็คเชอร์
จากอาจารย์จอมปิ้งแผ่นใส

นายชีวิต ความฝัน เป็นสามีของนางชีวา ความฝัน
บิดาของนายสมหวัง และสมใจ ความฝัน เกิดที่บางรักชาติ
เรียนประถมที่โรงเรียนเตรียมมัธยม เรียนมัธยมที่เตรียมอุดมศึกษา
เรียนอุดมศึกษาที่เตรียมทำงาน และทำงานที่บริษัทเตรียมเรียนนอก
นายชีวิตเป็นคนดี มีน้ำใจ เป็นที่รักของเพื่อนฝูง
เป็นพ่อที่ดีของภรรยาและลูกทั้งสอง
เป็นคนขยัน เคยได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นสามปีซ้อน
หลังเกษียณชอบอ่านหนังสือและปลูกต้นไม้
นายชีวิตชอบเข้าวัดและทำบุญเป็นประจำ

ขอให้ทุกท่านยืนแสงดความเคารพแก่นายชีวิต สัก ๑ นาที

นับจากนี้
เพียงรอยจารึกบนสุสาน ตำนานเล่าขานขี้ปากแห่งผู้คน
อนุสาวรีย์ มรดก เศษผงและรูปถ่ายบนหิ้งริมผนัง
คืนวันแห่งอดีตจบแล้ว ฉับพลัน
อัตชีวประวัติยาวสั้น ใครเขียนมันขึ้นมา

ชีวิตที่เราเป็นคอนดักเทอร์
หรือเป็นเพียงเลคเชอร์
จากอาจารย์จอมปิ้งแผ่นใส

ชีวิตที่เราเป็นคอนดักเทอร์
หรือเป็นเพียงเลคเชอร์
จากอาจารย์จอมปิ้งแผ่นใส

รู้ทัน

2008-12-16T18:20:00.000-08:00

ตื่นหกโมงครึ่ง

...

ตื่นเจ็ดโมงสิบ

...

ตื่นแปดโมง

...

ทำไมไม่ยอมลุกนะ

หงุดหงิดแล้ว

ไดอารี่

2008-12-16T18:17:00.000-08:00

วันจันทร์ที่ผ่านมามีโอกาสไปร่วมงานรพีเสวนา ที่หอประชุมเล็ก ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย งานนี้จัดเป็นครั้งแรก โดยอยู่ในหัวข้อเรื่อง”การเรียนรู้เพื่อความเป็นไท” โดยมีครูอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิมากมาย โรงเรียนในเครือข่ายโรงเรียนไทยไท รวมทั้งพี่ๆเพื่อนๆน้องๆที่รู้จักกันเดินกันไปมาเต็มงานไปหมด จะว่าเป็นหน้าเดิมๆก็ใช่อยู่
ความรู้สึกที่ได้มานั้นมีคุณค่ามาก ช่วยเติมพลังให้กับจิตใจ รู้สึกว่าประเทศไทยยังมีหวังจากคนดีๆที่ทำเรื่องเล็กๆตามมุมต่างๆ อาจเรียกได้ว่าปิดทองหลังพระ หรือใต้ฐานพระก็ได้ บุคคลที่มองเห็นคุณค่าของการศึกษาและเยาวชนย่อมเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ มองเห็นอนาคตในปัจจุบัน เพราะเด็กหาใช่อนาคต แต่เป็นปัจจุบันที่เปี่ยมด้วยพลังความดี การศึกษาเป็นรากฐานของการพัฒนาในทุกๆระดับและรอบด้าน การศึกษาทางเลือ(ที่ควรจะเป็นทางหลัก) จะนำปัญญาที่กลั่นกรองเข้าทดแทนความรู้ที่มากจนเกินไป ในโลกนี้ ซึ่งจะนำพาไปสู่การเข้าใจชีวิตที่แท้จริง
คุณครูท่านหนึ่งพูดว่า”รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆที่ได้เป็นครู เพราะเป็นอาชีพที่ทำแล้วมีความสุข เป็นอาชีพที่มีคนจ้างให้เราเรียนรู้และพัฒนาตลอดเวลา“ ผมมีความสุขทันทีเมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมยิ้มของคุณครู
การเสวนาที่ส่วนมากจะทำให้ผมง่วงนอนแต่วันนี้กลับตื่นเกือบตลอด(มีหลุดบ้างหลังกินข้าว) ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ความเข้มข้นของเนื้อหาในงาน
ภายนอกยังมีซุ้มของโรงเรียนต่างๆให้เด็กพาเข้าไปเล่น หรือนำเสนองานต่างๆ และเป็นเด็กที่น่ารักๆทั้งนั้น ที่สำคัญพรีเซนเก่งมากด้วย๕๕๕
สุดท้ายวันนี้ก็ได้เจอเพื่อนผองที่เรียนอยู่ที่อาศรมศิลป์ คุ้ง น้ำ ชาย สองคนหลังนี่ไม่ได้เจอนานมาก ทำให้ดีใจไม่ใช่น้อย มองดูเพื่อนกำลังก้าวไปในหนทางของตนๆ เราเองก็จะพยายามเช่นกัน

เย็นวันอังคาร ก็มีนัดไปนั่งคุยกับพี่ภิญโญ ที่โอเพ่น รู้สึกเหลือเกินว่าอารมณ์ความรู้สึกเหมือนเมื่อวานคือ มีแรงบันดาลใจและความหวังมากยิ่งขึ้น โปรเจคต่างๆดูจะเป็นรูปเป็นร่างเมื่อมีผู้ใหญ่คอย ใส่ความคิดคมๆ ด้วยประสบการณ์ที่เคี่ยวกรำมาแล้วอย่างดี นั่งจิบชาจอกแล้วจอกเล่าที่พี่เล่นเติมไม่ยั้ง ทำให้การสนทนาไม่ติดขัดและไหลลื่น เวลาหมดไป หนังสือเริ่มตั้งข้างหน้าผมเล่มหนึ่ง ผมก็ยื่นหนังสือธรรมะที่ทำกับณขวัญสวนไปได้เล่มหนึ่ง แต่พี่ก็ยิงไม่ยั้ง สุดท้ายได้หนังสือกลับไปอ่านฟรีสามเล่มใหญ่ พอเสร็จเรื่องคุย ต้องขอกลับก่อนเพราะถ้านั่งต่อไปหนังสืออาจหมดสำนักก็เป็นได้ เจอกันใหม่อีกทีปีหน้าฟ้าใหม่
อะไรก็คงจะดีขึ้น ปีใหม่ที่จะถึงขอให้ความหวังและแรงบันดาลใจได้มีโอกาสแทรกเข้าสู่กระแสใจของทุกๆคน ให้มากเท่าที่จะมากได้

๑๗ ธ.ค. ๕๑

เย็นอากาศ

2008-12-02T21:54:00.001-08:00

กังหันเดียวดาย
ยังคงหมุนไป
เย็นที่ฟ้าครื้มฝน
ความหวังดำรง
น้ำคงสะอาดสักวัน

ชีวิต แล่นไป
หายใจ ไม่รู้
โลกหมุน ไม่รู้
คิดไป ไม่รู้
ไม้ไหว ไม่รู้
ไม่รู้ก็ไม่รู้
รู้ก็ไม่รู้

ชีวีหยุดไหล
หายใจ ก็รู้
โลกหมุน ก็รู้
คิดไป ก้รู้
ไม้ไหว ก็รู้
ไม่รู้ก็รู้
รู้ก็รู้

น้ำกลิ้งบนบัว
หลิวเรียงริมบ่อ
สยายม่านใบสลวย
ยอดไม้โคลงเคลง
เมฆเคลื่อนไปทางซ้าย
อย่างเชื่องช้า
ทุกสิ่งในคลื่นน้ำ
ยิ่งไหว ยิ่งไหว

เดินต้านลมหนาว
สัมผัสยอดหญ้า
เย็นน้ำยอดใบ

ใบไม้ทิ้งใบ ไวผ้าแห้ง
แสงตัดหมอกเช้า นอนซุกผ้าห่ม
ลมเปลี่ยนทิศ ชีวิตเปลี่ยนผัน
ฉันไม่เปลี่ยนแปร

2008-12-02T21:51:00.000-08:00

ค่ำหลังฝน
สองมือยันแก้ม
อุ่นดีจัง

๒๒ ตุลา ๕๑

ทำบัตรประชาชน

2008-12-02T21:48:00.001-08:00

ต้องคดีอาญา
เป็นผู้ต้องหา
ทำความผิดฐาน
ไม่ม่บัตรใหม่ภายในกำหนด
๓ ธ.ค. ๕๑

เย็นนั้นเย็น

2008-12-02T21:44:00.003-08:00

เย็นนั้นเย็นแล้ว
เย็นนี้เย็นดี
เย็นหน้ายังมี
เย็นมีเย็นใจ

เย็นไพรเย็นฉ่ำ
เย็นไหลเย็นน้ำ
เย็นเนื้อเย็นนาง
เย็นเยือกเย็นไป

เย็นนอกเย็นใน
เย็นไม่เย็นชา
เย็นหูเย็นตา
เย็นจิตเย็นใจ

เย็นมาเย็นคง
เย็นมาเย็นไป
เย็นเปลี่ยนแปรไป
เย็นใจเย็นนาน

๕๑ ตุลา ๑๘

ขู่ไล่

2008-12-02T21:41:00.001-08:00

เขมรขู่ไทย
รัฐขู่ประชาชน
ประชาชนขู่ ตร.
หมาก็ขู่กัน

ตร.ไล่ประชาชน
ประชาชนไล่รัฐ

เขมรไล่ควาย
อย่างน้อย

อย่าเป็นควายให้เขาไล่

หมาถูกรถชนริมทางเดิน

2008-12-02T21:39:00.003-08:00

วันแรกเธอตายอยู่ริมเสา
ฉันร้อนใจ
วันสองเธอเริ่มเน่า หนอนไต่
กรวดน้ำแผ่ส่วนกุศล
ฉันสบายใจ
วันสามเธอถูกฝังด้วยฟางข้าวริมทาง
ฉันผ่อนคลาย

๕๑ ตุลา ๑๐

ตุลาดำ

2008-12-02T21:39:00.001-08:00

๑
ความวุ่นวายโกลาหล เกิดขึ้นที่กลางเมือง
รัฐะชั่วช้าร่ายรำศาสตรา
ชาวประชา น้ำตานอง แต่ใจผยอง
แทบทั้งชาตินั่งนอน ดูละคร ฟังเพลง
ปล่อยให้ชะตา วาสนาละเลงลั่น
นั่งรอ นอนรอ วันตาย ด้วยพิษมะเร็งร้าย
อนิจจาๆ
ภูมิคุ้มกันแข็งแรงยิ่ง พยายามยิ่ง
แต่ชัยชนะต้องอยู่ที่ร่างกาย
หาใช้ภูมิคุ้มกันหรือมะเร็ง
อนิจจาๆ
ตัวอยู่ตรงนี้ สงบยิ่งนัก รมณียัง รมณียัง
แต่ใจสั่นท้ามด้วยเสียงครวญคร่ำ
อย่าให้มีแย่ไปกว่านี้เลย
๒
ต้นไม้ปลูกโดยคนกลุ่มหนึ่งแล้วจากไป
หมดไป สิ้นไป สิ้นใจ
ปล่อยทิ้งร้าง
จอมปลวก เพลี้ย กาฝาก คราคร่ำ
พื้นดินร้าวระแหง
ไร้น้ำชุบชูใจ
ต้นไม้เอ๋ย เจ้าต้องหลั่งน้ำตา ที่ละหยด หยาด
เพื่อรดราด รั้งตัวให้ยงยืน
คร่ำครวญ สั่นท้ามถึงใจ
เสียงใบเสียดซ่านเสียง

ไม่ใช่ที่ของฉัน ฉันยังไม่พร้อม
ไม่ใช่บ้านของฉัน ฉันยังไม่พร้อม
๕๑ ก.ย. ๘

ตุลาดำ

2008-12-02T21:37:00.001-08:00

โซ้ยซิ่ม
เช้านี้เตรียมไปเยี่ยม
ตกเย็นกลายเป็นสวด
อีกสี่วันเผา
ชีวิตเขา เราไม่ต่าง
..................
ตำรวจปราบหนัก
ดุจมารถือมีดห้ำหั่น
ขาขาด แขนขาด เลือดสาด
หญิงสาวพลีชีวีสังเวยระเบิด
รูปในกรอบ อยู่ในมือคู่หมั้น
เธอสวมชุดครุย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เธอผู้น่ารัก เธอผู้เป็นความหวัง
แต่เธอจากไปแล้ว
แต่เธอจากไปแล้ว
แต่เธอจากไปแล้ว
สะเทือนในใจ
คร่ำครือในจิต
ญาติมิตรแห่เยี่ยมเยียน
เมื่อวานยืนในชุมนุมชนคาคับ
วันนี้เหยียดกายในกล่องไม้
แดดายแคบคั่น
สวรรค์จะกว้างกว่านี้ สบายกว่านี้
และสมควรแด่เธอ....กว่านี้
“อังคณา” เธอจากไปแล้ว
“อังคณา “เธอจากไปแล้ว
“อังคณา” เธอจากไปแล้ว

ชีวิตเขา เราไม่ต่าง
..............
ตุลาดำ

ทั้งที่รู้ก็ยังคิด

2008-12-02T21:36:00.001-08:00

คิดถึง คิดถึง
คิดถึงอดีต ทั้งดีและโศก
คิดถึง คิดถึง
คิดถึงอนาคต ทั้งสุขและเศร้า
ชีวิตมีแต่ทุกข์และการแสวงหา
เรื่อยไปอย่างนี้หรือ เหมือนไร้ขอบเขต
รู้อยู่ รู้อยู่
รู้อยู่อย่างนี้ก็ยังอยาก
รุ้อยู่ รู้อยู่
รู้ว่าข้างหน้านั้น ไม่ง่ายเลย

ความรู้และจินตนาการ

2008-12-02T21:35:00.001-08:00

ใช้เวลาในการกิน การนอน
ให้น้อย แต่พอดี
ที่เหลือทั้งหมด
เพื่อจินตนาการและความรู้

จินตนาการสำคัญกว่าความรู้
แต่เมื่อใดความรู้สุกปลั่ง
จินตนาการจึงมี
................
จงอย่าอยากเป็นคนนั้น คนนี้
สิ่งเดียวที่เราทำได้
คือ เป็นตัวเอง อย่างสูงสุดเท่านั้น
๕๑ ก.ย. ๑๙

ถึง

2008-12-02T21:34:00.001-08:00

เดินรวดเดียวก็ถึง
เดินๆพักๆก็ถึง
สำคัญที่ยังเดิน
และฉลาดรู้ว่า
เมื่อใดควรเป็นกระต่าย
เมื่อใดควรเป็นเต่า

การปราศจากที่มา

2008-12-02T21:33:00.000-08:00

ปราศจากที่มา
การเหินห่างจากต้นกำเนิด
ความมืดบอกของที่มา
ความสะบั้นซึ่งต้นสาย ปัจจัย
ย่อมทำให้ใจเรากระด้าง
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

๕๑ ก.ย. ๑๘

2008-12-02T21:28:00.001-08:00

เมื่อใดเราได้สัมผัสความงามอย่างแท้จริง
เมื่อนั้น โดยไม่รู้ตัว
เราก็ได้เป็นความงามนั้นเสียแล้ว
...............
อย่าพยายามค้นหาความงาม
แต่จงเป็น
...............
ปราศจากที่มา
การเหินห่างจากต้นกำเนิด
ความมืดบอกของที่มา
ความสะบั้นซึ่งต้นสาย ปัจจัย
ย่อมทำให้ใจเรากระด้าง
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
๕๑ ก.ย. ๑๘

วันเกิดครบ ๒๕

2008-12-02T21:24:00.000-08:00

ตลอดชีวิตนี้
มีปีที่ 25
แต่ในวัด
..............
ถ้าชีวิตคนหมดความหวัง
ย่อมยากที่จะก้าวเดิน
แม้ความหวังเล็กน้อย
ก็ควรทะนุถนอมไว้
..............

วันเกิดกำลังจะผ่านไป
ในคืนไร้จันทร์
นับฝนพรมกาย
...........

พรวันเกิด
ขอให้ชีวิตนี้
ได้ตอบแทนพระคุณ
แด่ทุกๆสิ่ง อย่างที่สุด
มีสุขภาพเอื้อเฝื้อ
มีความมั่นคงแลงดงามแห่งใจ
มีความเข้าใจในสรรพสิ่ง
เพิ่มขึ้นและลึกซึ้งขึ้นตลอดเวลา
ในเขตแดนแห่งความเข้าใจตน
และพอใจในตนด้วย
................

๕๑ ก.ย. ๑๗

2008-12-02T21:23:00.000-08:00

"ขอให้เราทำ เท่าที่เราทำได้"
ชายชราโรงสีลมกล่าวแก่ลุงฟู

2008-12-02T21:17:00.000-08:00

“อาจเป็นไปได้ว่าในยุคต่อไป จะไม่มี ใครอยากเชื่อว่า
บุคคลเช่นนี้เคยมีอยู่บนโลกนี้”

ไอน์สไตน์ถึงคานธี

กลับไปไม่กลับมา

2008-12-02T21:16:00.001-08:00

ทรายจมเป็นรอยเท้า
ไปกลับไม่ซ้อนทับ
เช้าออกกรรมฐาน

เช้ากวาดแล้ว
เย็นก็กวาดอีก
เสียงเพลงไม้ไผ่
เสียงกวาดครืดคราด

สะอาดก็สะอาด
สกปรกก็สกปรก
กวาดไปกวาดมา
สกปรกก็สะอาด
สะอาดก็สกปรก

ไม่มีอะไร

2008-12-02T20:44:00.000-08:00

มองจากบนฟ้า ที่ใกลแสนไกล
ค่อยๆลอยออกไป จากพื้นดิน
เรายังคงเป็นเรา เท่าๆกับที่คุ้นชิน

สูงขึ้นไปอีกนิด เริ่มมองเห็นเราเล็กลง
ค่อยๆเปลี่ยนเป็นจุด จากที่เห็นเป็นคน
แล้วก้อนกลมสีฟ้าขาว ก็ปรากฏในบัดดล

ไกลออกไป ยิ่งไกลออกไป
ไม่มีอะไร ไม่มีความหมาย แห่งคุณค่าความเป็นเรา
โลกอันยิ่งใหญ่ก็เพียงแสงเงา ของฝุ่นฝอยคละเคล้าในจักรวาล

เราแสนยิ่งใหญ่ ผยองว่ายิ่งใหญ่
ที่แท้เพียงธุลีเถ้า ในเถาฝุ่น

มองใกล้เข้าไป จากตัวของเรา
ค่อยๆมองเข้าไป จากผิวกาย
เรายังคงเป็นเราเท่าๆกับที่คุ้นชิน

ลึกลงไปอีกนิด ไม่รู้ว่าคืออะไร
ที่นี่ไม่มีเส้นแบ่ง ข้างนอกข้างใน
มีเพียงที่ว่างกว้างใหญ่ สีแดงฉานตระการตา

ลึกลงไป และยิ่งลึกลงไป
ไม่มีอะไร ไม่มีความหมาย แห่งคุณค่าความเป็นเรา
ตัวตนอันยิ่งใหญ่ก็เพียงแสงเงา ของฝุ่นฝอยคละเคล้าในจักรวาล

๑๙ พ.ย. ๕๑

ขอแค่เป็นฉัน

2008-12-02T07:17:00.000-08:00

ถ้าฉันเป็นทางเดิน ขอเป็นทางที่นำเธอไป
ไม่ต้องกว้างขวางยิ่งใหญ่ แต่ปลอดภัยสวัสดี

ถ้าฉันเป็นเรือ ขอเป็นเรือน้อยแรงพาย
ไม่มีเครื่องยนตร์พ่วงท้าย จุดหมายเชื่องช้าแต่แช่มชื่น

ถ้าฉันเป็นดวงดาว ขอเป็นเพียงแสงเล็กๆบนฟากฟ้า
จุดความสว่างให้นภา ไม่ต้องเจิดจ้าดั่งแสงจันทร์

ถ้าฉันเป็นดอกไม้ ขอเป็นดอกหนึ่งในแจกัน
ไม่หวังประชันแข่งขัน เพียงส่งกลิ่นเติมฝันให้เธอ

ถ้าให้ฉันขอเพียงสักอย่าง
คงไม่มากมายซักเท่าไร
ให้ได้เป็นฉันอย่างนี้ต่อไป
แต่เป็นไปอย่างดีที่สุด เท่านั้นเอง

ฉัน ไม่วาดหวังความยิ่งใหญ่ ฉัน ไม่วาดหวังจะโด่งดัง
ฉัน เพียงยินดีทำงานอยู่ข้างหลัง เพื่อเชิดชูความหวังให้ผองชน

2008-11-28T02:15:00.000-08:00

อานันทะ ก. กุมารสวามี กล่าวว่า “ศิลปะในทัศนะของคนยุคกลาง จัดเป็นความรู้แขนงหนึ่ง ศิลปินเป็นผู้จินตนาการรูปทรงและออกแบบงานศิลปที่ตนจะทำโดยใช้วัสดุที่หาได้ในท้องถิ่นนั้น สิ่งที่ทำขึ้นมานั้นไม่ได้เรียกว่าศิลปะ แต่เป็นสิ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นด้วยมือและทำขึ้นอย่างมีศิลปะ ส่วนศิลปะนั้นยังคงอยู่ในศิลปิน นอกจากนี้ยังไม่มีการแยกคำว่าวิจิตรออกจากคำว่าประยุกต์ หรือศิลปะบริสุทธิ์ จากคำว่าศิลปะตกแต่ง ศิลปะทุกอย่าง สร้างขึ้นเพื่อประโยชน์ใช้สอยที่ดี และประยุกต์ให้เข้ากัยสถานการณ์ ศิลปะอาจประยุกต์เพื่อประโยชน์ใช้สอยอันสูงส่ง หรืออาจประโยชน์ทั่วไปก็ได้ แต่ไม่มีศิลปแขนงไหนต่ำต้อยด้อยค่ากว่าอีกแขนงหนึ่ง”

ต่อโทที่วัด ๑. ความเป็นมา

2008-11-27T23:14:00.000-08:00

ผมมีความสนใจและศรัทธาในพุทธศาสนาตั้งแต่เด็กๆ รู้สึกลึกๆในใจเสมอว่าพุทธศาสนานั้นเป็นสิ่งที่น่าสนใจ มีหลายแง่หลายมุมที่น่าศึกษา สิ่งหนึ่งที่เป็นเหตุปัจจัย เพราะป๊าและ คุณแม่เป็นคนสนใจธรรมะ ทั้งการฟังธรรม อ่านหนังสือ หรือการเข้าอบรมปฏิบัติกรรมฐาน รวมทั้งการทำบุญในงานต่างๆมิได้ขาด ในขณะที่ชีวิตการงาน ก็ทำด้วยความซื่อสัตว์ หวังดีกับคนรอบข้างและชาติบ้านเมืองอยู่เป็นนิสัย ซึ่งเป็นสิ่งมีค่าที่เด็กอย่างผมได้ซีมซับ และรู้สึกเสมอว่าเรานั้นโชคดีที่เป็นลูกท่าน สิ่งดีงามที่ท่านได้มอบให้เป็นมรดกนี้ เลอค่ากว่าทรัพย์สินใดๆ
อีกส่วนหนึ่งที่เห็นว่าอาจจะสำคัญไม่แพ้กันคือ บ้านเกิดผมเต็มไปด้วยวัดและพระ ทั้งพระภิกษุสามเณร และพระพุทธรูปทุกขนาดทุกรูปแบบ รวมทั้งอัฐบริขารต่างๆ อีกทั้งศาลเจ้าใหญ่ และโบสถ์พราหมณ์ ทำให้ผมต้องเดิน วิ่ง ขี่จักยานผ่านอยู่ทุกวี่ทุกวัน จนมีเพื่อนหลายคนบอกผมว่า หน้าเหมือนพระพุทธรูป เข้าไปทุกที แต่ความคุ้นเคยเหล่านี้กลับเป็นเครื่องกระตุ้นความสงสัยในใจอยู่เสมอว่า ศาสนาที่เรานับถือนั้นไม่ได้มีแค่สิ่งเหล่านี้แน่ๆ ต้องมีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น!

สำหรับผมเองได้มีโอกาสสัมผัสศาสนาจริงจังมากขึ้น เมื่อป๊าแม่สมัครให้ปฏิบัติธรรมที่ยุวพุทธิกสมาคม
ซึ่งเป็นครั้งแรกกับการเข้ากรรมฐาน แม้ว่าจะห้ามเด็กทะโมนอย่างผมพูดคุย แต่ให้นั่งๆ เดินๆ เงียบๆอยู่ทั้งสัปดาห์ผมก็กลับมีความรู้สึกว่ามีความสุขมากจริงๆ อาจจะมากพอกับการได้วาดรูป (ผมชอบวาดรูปมาก) เพราะนอกจากกระดาษกับดินสอแล้วก็คงมีแต่การมีเจริญสติเท่านั้น ที่ทำให้ผมสงบได้

ชีวิตเด็กชายจนเป็นนายที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร เป็นนักเรียนเรียนดีที่ไม่ดีมาก ทำกิจกรรมแต่ไม่ทำมาก และอะไรอีกหลายๆอย่าง ที่ผ่านไปด้วยความสนุกแบบเด็กหนุ่มธรรมดาๆ ชีวิตเคลื่อนคล้อยไปตามครรลองของการเรียนตามแบบฉบับคนทั่วไปจนกระทั่งเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในที่สุด

การเรียนในมหาวิทยาลัยก็เป็นบันไดหนึ่งที่ผมได้เข้าใจชีวิตตัวเองมากขึ้น เมื่อเข้าใจมากขึ้นก็ย่อมเข้าใจผู้อื่นมากขึ้นไปด้วย การได้พบปะกับคนหลากหลายโดยเฉพาะผู้หญิง ที่ไม่เคยได้ร่วมเรียนมาก่อนก็เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่ทำให้ชีวิตมีสีสันมากขึ้น การทำกิจกรรมทำให้เราเติบโตอย่างมาก และถึงบัดนี้ยังรู้สึกว่าช่วงเวลาแห่งอุดมศึกษเป็นช่วงชีวิตที่น่าสนใจช่วงหนึ่งทีเดียว

แต่ช่วงเวลาดังกล่าวดูเหมือนว่าจะห่างไกลจะศาสนาโดยตรงไปพอสมควร มีแต่การศึกษาโดยอ้อมของหลักชีวิต ทั้งจากหนังสือ จากการเรียนรู้จากคนอื่นและตนเอง อันที่จริงแล้วก็มีความต้องการออกบวชในช่วงปิดภาคเรียนเสมอ แต่ก็หลีกหนีภาระที่มีอยู่ไม่ได้เสียที หลังจากจบการศึกษา หมดภาระแล้วก็เตรียมตัวบวชได้สมใจ
แต่เจ้ากรรมวัดที่ผมประสงค์จะบวชนั้น ต้องสมัครเข้าคิวรอกันนาน บางคนรอกันเป็นปี ส่วนตัวผมนั้น รออยู่ปีกว่า ถึงจะได้บวชสมใจ แต่เมื่อคิดย้อนกลับไปก็เหมือนเป็นธรรมจัดสรร เพราะในช่วงเวลาดังกล่าวที่ได้ทำงานและท่องเที่ยว กลับกลายเป็นช่วงที่เป็นรากฐานให้การศึกษาพระธรรมนั้นเข้มข้นขึ้นอย่างมาก

จากความตั้งใจเดิมที่จะใช้เวลาเพียง ๑-๓ เดือน เพื่ออกมาเตรียมตัวเรียนต่อในสาขาที่ตั้งใจไว้ต่อไป แต่ด้วยความสุขและความดีงามที่เกิดขึ้นในจิตใจ ทำให้ผมอยู่ที่นั่นยาวนานจนกลายเป็น สองพรรษา และทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนกับว่า ได้มาเรียนต่อ “ปริญญาโท” ที่วัด ที่ไม่ว่ามหาวิทยาลัยไหนก็สอนกันไม่ได้ ผมรู้สึกซาบซึ้งในคุณพระรัตนตรัยอย่างยิ่ง ที่ได้มอบปัญญา และขอบคุณญาติมิตรที่ออกทุนเล่าเรียนให้โดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆเลย จนทำให้ผมต้องตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ณ ขณะที่ผมพิมพ์อยู่นี้ ผมเองได้ลาสิกขามาอยู่ในเพศเดิมแล้ว และหลังจากที่ได้พบปะพูดคุยกับ ครูอาจารย์ ญาติมิตรและเพื่อนฝูง มีคำถามอยู่สองคำถามที่ถูกถามบ่อยที่สุด คือ “ได้อะไรบ้าง” กับ “จะทำอะไรต่อ” ซึ่งผมก็ตอบกับทุกคนอย่างเต็มใจ และยินดียิ่ง คำถามแรกเป็นคำถามที่ยาวแต่ตอบง่าย แต่คำถามหลังเป็นนั้นตอบสั้นแต่ยาก อย่างไรก็ตามผมก็จะพยายามตอบคำถามยาวๆและสั้นๆให้ทุกๆคนได้อ่านกัน เผื่อจะเป็นความรู้ ความเข้าใจและแรงบันดาลใจให้กับใครคนใดคนหนึ่งในโลกนี้ก็ได้

เพราะแม้จะเป็นเพียงคนเดียวผมก็ถือว่าผมได้ทำสิ่งที่ต้องทำสมบูรณ์แล้ว

ศิลปินคือโยคี

2008-11-27T20:40:00.000-08:00

ศิลปินคือโยคีผู้ปฏิบัติเพื่อรู้แจ้ง ในความเชื่อของอินเดียครั้งหนึ่งมีว่า ศิลปะนั้นแป็นศาสตร์หนึ่งแห่งการฝึกโยคะ เพราะศิลปะทำให้อารมณ์(สิ่งที่ภาวนา)และผู้ภาวนาหลอมรวมเป็นหนึ่งไม่แบ่งแยก อันนำไปสู่เอกภาพอันกลมกลึงแห่งจิต

ศิลปะจำเป็น

2008-11-27T20:36:00.000-08:00

“คนที่บอกว่าศิลปไม่ได้นำชีวิตที่สะดวกสบายมาให้นั้น ควรจำไว้อย่างหนึ่งว่า...ศิลปะนั้นมีสองด้าน ด้านหนึ่งให้ความเบิกบาน ส่วนอีกด้านหนึ่งให้เงินทอง ด้านหนึ่งเรียกจารุศิลปะส่วนอีกด้านเรียกว่าการุศิลปะ จารุศิลปะปลดปล่อยเราจากความมีจิตใจคับแคบที่สร้างขึ้นโดยความเจ็บปวดและเคร่งเครียดของชีวิตประจำวัน การุศิลปะไม่เพียงทำให้การเดินทางของชีวิตงดงามจากการสร้างสรรค์ข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่งดงามด้วยฝีมืออันปราณีตเท่านั้น หากยังหาอาหารมาเลี้ยงปากท้องเราทุกวันอีกด้วยประเทศของเราถูกทำให้ยากจนขาดแคลนเพราะความตกต่ำของงานหัตถกรรมของเรานี่เอง”

“ที่ทางของศิลปะในการศึกษา”
นันทลาล โบส

ร้องเงียบ

2008-11-27T20:02:00.000-08:00

กา ร้อง
ยูง ร้อง
นก ร้อง
ไก่ ขัน

ฉัน เงียบ

salmon

2008-11-27T20:01:00.001-08:00

I’m on my way
Look forward to see
The best that it should be
May be I could reach.

On my wayyy
Lonely come through me
Nobody beside me
My friend is destination

my way
hope love peacefully
open the eye in a newside
for everyone

they let themselves
too easy
flow in the river of shame
that river that Im in now

Salmon Sallll mon!
Hope that someday.
Others will swim this way.

For goodness

We are just a crazy things
in this very small world.

What you wanna be
What you pretend to
What a good thing
What you’re wasting

It doesn’t mean self
It doesn’t mean you
It doesn’t mean me
It doesn’t mean any!

It doesn’t mean self
It doesn’t mean you
It doesn’t mean me
It doesn’t mean any!

Salmon Salmon!
Hope that someday.
Others will swim this way

So tired now

World-Run-Circle

2008-11-27T19:43:00.000-08:00

I used to look up to my sky.
it's blank and bright in side mymine
Wind blown all clouds.
Sun dried all rain."

"World-Run-in Circle,
staying is changing
changing likes being
being is nothing
Nothing means things"

"World-Run-Circle,
No more rain It's time for winter.
but then I can't hold it,leaving to summer.

Its Happen again
Its staying a while
And Theres the end
This is our life

You born again
You stayin alive
And die in the end
Just this, like a circle
"Just a "Round Round Round
Round Round Round Round
Round Round Round
Round Round Round Round"

"there's no end nor begining.
there's no seperate line,
or maybe I now far beyond.
or maybe I now on journey,
backward to an origin.
but there's no begining nor ending.
so i travel nowhere.
Well, is it mean I'm staying?
but staying is changingchanging is beingbeing is nothing

" "World-Run-Circle,"

"Round Round Round
Round Round Round Round
Round Round Round
Round Round Round Round"

"but staying is changingchanging is beingbeing is nothing"

"Round Round..... Round

Just that

Lyrics : Jakpranee & me
Arrange : jo

ความยากจนเปิดทางสู่ความรู้แจ้ง

2008-11-27T19:22:00.000-08:00

"ขอต้อนรับเข้าสู่

สภาวะยากจน

อันประเสริฐ

และเปี่ยมด้วยปัญญา"

“มีคนที่คิดว่า ด้วยการดำรงชีวิตอย่างเรียบง่ายอย่างที่ปฏิบัติกันในโรงเรียนของข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ากำลังเผยแพร่คำสอนว่าความยากจนเป็นสิ่งอันพึงปรารถนาตามอุดมคติที่แพร่หลายอยู่ในยุคกลาง... แต่หากมองจากมุมมองด้านการศึกษาแล้ว ไม่ควรหรอกหรือที่เราจะยอมรับว่าความยากจนนั้นเป็นโรงเรียนที่มนุษย์จะได้รับบทเรียนบทแรกและการอบรมที่ดีที่สุด? กระทั่งมหาเศรษฐีก็ยังต้องเกิดมาอย่างยากจนสิ้นหวังและเริ่มบทเรียนของชีวิตตั้งแต่ต้น เขาต้องหัดเดินเช่นเดียวกับเด็กที่ยากจนที่สุด แม้ว่าเขาจะมีทรัพย์สมบัติมากมายที่ช่วยให้เขาไม่ต้องใช้ขาเดินก็ตาม ความยากจนทำให้เราได้สัมผัสกับชีวิตและโลกอย่างเต็มเปี่ยมเพราะการมีชีวิตอย่างร่ำรวยนั้นเป็นการมีชีวิตโดยอ้อมที่ผ่านการกระทำการต่างๆแทน โดยผู้คนที่อยู่รายรอบ จึงเท่ากับมีชีวิตอยู่ในโลกที่ห่างไกลจากความเป็นจริง นี่อาจจะดีสำหรับความเพลิดเพลินและเกียรติยศขแงเขาผู้นั้น แต่ไม่ใช่สำหรับการศึกษา ความมั่งคั่งเป็นกรงทองขังลูกๆของคนรวยที่ถูกฟูมฟักเลี้ยงดูจนเสียพลังแห่งการสร้างสรรค์ ดังนั้นในโรงเรียนของข้าพเจ้าจึงต้องสนับสนุนครูที่ยอดเยี่ยมคนนี้อย่างเต็มที่ ซึ่งเป็นที่ขยะแขยงอย่างยิ่งสำหรับพวกเศรษฐีมีสตางค์ นั่นคือความว่างเปล่า ไร้เฟอร์นิเจอร์และวัสดุอุปกรณ์ใดๆไม่ใช่เพราะว่านั่นคือความยากจน แต่เพราะว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่ประสบการณ์ส่วนตัวต่อโลกของแต่ละคนต่างหาก...”

“โรงเรียนของข้าพเจ้า”
รพินทรนาถ ฐากูร

อย่าทำอะไรที่ไม่จำเป็น

2008-11-27T19:10:00.000-08:00

เคยมีคำถามในใจเหมือนผมไหมครับ มันเกิดขึ้นในวันหนึ่งขณะทำงาน ว่า ”นี่เรากำลังทำอะไรอยู่” เป็นคำถามง่ายดายดารดาษ แต่ลึกล้ำ เป็นความสงสัยที่เกิดขึ้นจากเสียงเพรียกแห่งจิตวิญญาณของทุกคน จิตวิญญาณที่ต้องการแสวงหาคุณค่าแท้ในตัวเอง

นักดนตรีมีพรสวรรค์ แต่งเพลงไพเราะ เป็นที่ชื่นชอบของแฟนเพลงมากมาย แต่บางครั้งก็อดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่า เรากำลังทำให้คนลุ่มหลงมัวเมาอยู่หรือเปล่า

นักโฆษณาบางคนอาจเป็นนักคิดที่เก่งฉกาจ สามารถคิดแคมเปญดีๆได้มากหลาย เอาชนะใจผู้ซื้อสบายๆ แต่หากวันหนึ่งเขาต้องทำโฆษณาให้กับบริษัทเหล้า เบียร์ บุหรี่ ความสามารถของเขาก็เป็นเพียงทาสแห่งลัทธิอบายมุขนิยม เท่านั้นหรือ

คนทำงานเพื่อสังคมที่มีจิตใจดีงาม ทำเพื่อประโยชน์ของคนอื่น แต่เขาอาจไม่รู้เลยว่าเงินทุนที่ได้มานั้นเกิดจากกลุ่มธุรกิจการเมืองที่คดโกง และคนดีเหล่านั้นก็เป็นเครื่องจักรเล็กๆที่คอยรับใช้แต่งแต้มใบหน้าของนักการเมืองเหล่านั้นให้ดูดี

และอื่นๆอีกมากมาย ประสบการณ์เหล่านี้ย่อมทำให้คำถามที่ว่า “นี่เรากำลังทำอะไรอยู่” หนักแน่นขึ้น เรามาลองหาคำตอบให้กับความสงสัยนี้ดู

ทุกคนจำเป็นต้องทำงาน คนเราใช้เวลาในการทำงานทั้งชีวิต คิดเป็น แปดชั่วโมงต่อวัน ห้าวันต่อสัปดาห์ ทำงานตั้งแต่ อายุ 25 จนเกษียณ คิดเป็น 67,200 ชั่วโมง อีกแง่หนึ่งเราทำงานแปดชั่วโมงต่อวันคิดเป็น 33.33 % ของเวลาทั้งชีวิต ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนมากที่สุด มากกว่า การนอน การเที่ยว การกินพักผ่อน หรือเข้าวัด ดังนั้นการประกอบอาชีพ จึงเป็นสิ่งสำคัญ เพราะกินเวลาของเราไปแทบทั้งหมดทั้งมวล เมื่อหักลบเวลาที่ใช้ทำกิจส่วนตัว การเดินทาง แล้ว ชีวิตเราหนึ่งนี้ก็แทบไม่มีเวลาเหลือให้กับสิ่งดีๆในชีวิต การทำงานเพราะจำเป็นต้องทำจึงไม่ควรให้เกิดขึ้น การทำความดี การทำเพื่อสังคม การปฏิบัติธรรม จึงควรทำให้เป็นส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดของงาน การใช้เวลาว่างเพียงเล็กน้อยไปกับสิ่งดีงามอาจมีกำลังต้านทานสิ่งหมองมัวไม่เพียงพอ ถ้าหากสามารถหลอมรวมเอาการทำดีเข้ากับการประกอบอาชีพได้แล้ว ก็เหมือนเราทำบุญตลอด ชั่วหนึ่งในสามของชีวิต โดยไม่ต้องดิ้นรนทำบุญทำความดีที่ไหนอีก
มนุษย์ขับเคลื่อนชีวิตด้วยจิต ซึ่งจิตของเราแต่แรกเริ่มนั้นมีธรรมชาติผ่องใส บริสุทธิ์การทำงานในเชิงอุดมคติ การทำงานเพื่อบูชาความดี ความจริง ความงาม จึงเป็นสิ่งที่จิตวิญญาณมนุษย์ปรารถนา เช่น การเป็นแพทย์ เพื่อรักษาโรค การเป็นครู เพื่อสอนให้คนมีความรู้ เป็นชาวนาเพื่อผลิตอาหารให้คนทั้งประเทศ การเป็นข้าราชการเพื่อรับใช้ประชาชน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำงานสนองมิติแห่งปรัชญาโดยแท้เช่นนั้นได้ ส่วนมากแล้ว เรายังต้องเผื่อใจไว้สำหรับความต้องการส่วนตน ทั้งทางด้านวัตถุ เช่น เงินตรา บ้าน รถ หรือคอมใหม่สักเครื่อง ด้านจิตใจ เช่น ความอยากมี อยากเป็น ความทะเยอทะยาน หรือยึดมั่นในทิฏฐิบางอย่างในตัว และแน่นอนที่สุดโลกก็ยังมีความจำเป็นสำหรับอาชีพอื่นๆอยู่ ไม่ว่าอาชีพเหล่านั้นจะหลีกหนีจาก”ความจำเป็น”มากน้อยเพียงไรก็ตาม เพียงแต่โลกก็ทำการสร้างสรรค์และคัดสรรค์อาชีพอยู่ตลอดเวลา อาชีพที่จำเป็นต่อมนุษย์และธรรมชาติเท่านั้นที่จะอยู่คงไม่เสื่อมสลายไป สำหรับเราๆท่านๆที่ทำงานกันอยู่ในองค์กรณ์หรือทำงานอิสระ บางครั้งอาจรู้สึกว่ากำลังทำอะไรอยู่ เกิดความสงสัยในชีวิต หรือขาดความภูมิใจในงานหรือคุณค่าของตัวเอง หมดศรัทธาและความหวังที่งดงามนำพาชีวิต ขอให้เรามีสติและตรึกตรองดูให้ดี ว่าสิ่งที่เราทำนั้น สอดคล้องกับความดี ความจริง และความงามมากน้อยเพียงไร หากสำรวจแล้วพบว่าสอดคล้องและสมดุลกันดี เราก็จะเกิดจิตใจที่เบิกบานกับงานทันที แต่หากสอดผสานแต่ขาดสมดุล เช่น เป็นงานที่ดีแต่ได้เงินไม่พอใช้ เราจะพบว่าความดีของงานกับความจริงที่เราต้องกินต้องใช้ไม่สมดุลกัน อาจเพราะเราไม่คำนึงถึงรายได้หรือเราใช้สุรุ่ยสุร่ายกันแน่ ต้องมาดู หรืออาจพบว่าอาชีพที่ทำนั้นทั้งไม่สอดคล้องเอาเสียเลย ต้องการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องมาดูว่าเรามีกำลังความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงไหม ถ้าทำได้ก็ทำทันที ถ้าไม่ได้อาจต้องรอจังหวะ ในสถานการณ์นี้ผู้มีกำลังจึงสามารถเลือกทางของตนได้เต็มที่และกว้างขวางกว่า ส่วนผู้ที่ยังอ่อนแอ ยังไม่สามารถก้าวเดินด้วยขาของตนอย่างมาดมั่น แต่หากเริ่มมองเห็นหนทางที่ชัดเจนเบื้องหน้าแล้ว ก็เฝ้ารอเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงที่จะมาถึง เหมือนคติธรรมของเล่าปี่ที่ว่า

“มังกรอาศัยอยู่ในน้ำลึกนิ่ง แต่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมก็โผผงาดสู่ฟากฟ้า”

หากนับย้อนหลังไปสู่ ค.ศ.๑๗๗๔ ขณะนั้นได้มีกลุ่มชนชาวอังกฤษ ชนชั้นกรรมาชีพ ไม่รู้หนังสือ กลุ่มหนึ่งอพยพมาจากเมือง แมนเชสเตอร์สู่รัฐนิวยอร์คเพื่ออนาคตที่ดีกว่า ความเป็นอยู่เดิมที่แออัดและขาดสุขภาวะ เป็นแรงผลักดันสู่การเริ่มต้นใหม่ด้วยอุดมการณ์อันเปี่ยมล้น ที่จะสร้างชุมชนในอุดมคติ (Uthopia) อันประเสริฐ ปราศจากความเศร้าหมอง สงคราม ความโลภ การเอารัดเอาเปรียบกัน และกามตัณหา(ถือพรหมจรรย์) แต่กอปรด้วยระเบียบวินัย ความสะอาดหมดจด เสียสละ และความดีงาม ทุกๆคนมีความเท่าเทียม กลมกลืนกัน แม้ว่าเพศ วัย เชื้อชาติจะแตกต่าง ทุกคนต่างเป็นพี่น้องกัน อันเป็นความคิดที่ล้ำสมัยมากในยุคนั้น (คริสตศตวรรษที่ ๑๙)
Ann Lee(ชาว Shakers เรียกเธอว่า Mother Ann) คือ หญิงผู้บุกเบิก ชุดแรก และเป็นผู้นำกลุ่ม Mother Ann และกลุ่มคนผู้เลื่อมใส เรียกตัวเองว่า The united society of believers (สหสมาคมแห่งผู้เชื่อ(ในพระเจ้า))แต่คนทั่วไปมักเรียกพวกเขาว่า Shakers (คนส่าย) เพราะขณะที่ทำพิธีทางศาสนา พวกเขาจะโยกส่ายไปมา นัยว่าพระเจ้าจับตัวพวกเขาโยกเขย่าเพื่อขจัดสิ่งชั่วร้ายให้หลุดออกไป ชาว Shakersรวมกลุ่มและเริ่มตั้งชุมชนแรกที่ Watervliet, New York

แต่การดำเนินชีวิตที่ทวนกระแส ทำให้ในห้าปีแรกนั้นไม่มีผู้เลื่อมใสเพิ่มขึ้น แต่กลับลดน้อยถอยลง เพราะการใช้ชีวิตที่แปลกแยกจากคนในสังคมทั่วไป ทำให้ไม่นานสามีของเธอก็ผละจากกลุ่ม เพราะนางต้องการถือพรหมจรรย์ ส่วนคนอื่นๆก็รับกฏระเบียบที่เคร่งครัดและแรงกดดันจากสังคมไม่ไหวพากันจากไปทีละคนสองคน

แต่ด้วยความหนักแน่นและมุ่งมั่นตั้งใจ Mother Ann และกลุ่ม ทำให้การใช้ชีวิตแบบสงบ สเงี่ยม และสมถะ กลับมาเป็นที่สนใจสำหรับผู้เบื่อหน่ายสงคราม และผู้ที่ไม่มั่นใจกับอนาคตของประเทศที่กำลังจะก่อตั้ง(ประเทศสหรัฐอเมริกา) นับแต่นั้นสาวกและชุมชนถูกก่อตั้งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จวบจนปี ค.ศ. ๑๘๓๐ Shakers ก็เจริญรุ่งเรืองสูงสุด มีชุมชนก่อเกิดขึ้นอีกหลายจุดในสหรัฐอเมริกา จาก นิวยอร์ค ขยายไปจนถึง KentuckyและOhio โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ New Lebanon, New York และจากผู้เลื่อมใสหยิบมือ ก็ก่อตัวกลายเป็นนับพันคนทีเดียว
Shakers อยู่ร่วมกันกันแบบคอมมูน (Communal Society)โดยมีกฏระเบียบ วิถีการดำเนินชีวิตของตนเอง มีการตั้งศูนย์กลางการปกครอง ณ Holy Mount ที่เป็นเสมือนศูนย์ฝึกผู้นำ เพื่อส่งไปประจำ ณ ชุมชนเชกเก้อในจุดต่างๆของประเทศ

Shakers อยู่กันเป็นครอบครัว ชายหญิงอยู่ร่วมกันแต่แยกสัดส่วน แบ่งตามบ้านเป็นหลังๆ และมีศาลากลางสำหรับประชุมและนมัสการพระเจ้า โดยมีปรัชญาในการอยู่ร่วมกันว่า “ทุกคนต้องให้อย่างเต็มกำลังและรับเท่าที่จำเป็น” โดยทำงานตามแต่ความถนัด ใครไคร่ปลูกข้าวปลูก ใครไคร่ทอผ้าก็ทอไป โดยแบ่งหน้าที่กันทำสิ่งที่จำเป็นต้องมีในชุมชน กลางวันแยกย้ายกันทำงานและกินข้าวที่โรงอาหารร่วมกัน เย็นก็รวมตัวสวดมนต์ สนทนา เมื่อมีการผลิตสิ่งจำเป็นได้ในกลุ่มโดยไม่ต้องพึ่งโลกภายนอก ชุมชนสามารถจึงพึ่งพาตนเองอย่างสมบูรณ์พูนสุขและยังสามารถเจือจาน จำหน่ายแก่สังคมภายนอกได้อีก ซึ่งสินค้าเหล่านั้นก็มีคุณภาพเป็นที่ต้องการของตลาดอีกด้วย
Shakers มองวัตถุเป็นเพียงสิ่งที่ไม่จีรัง ไร้แก่นสาร และหลีกเลี่ยงความหรูหราฟุ่มเฟือย เน้นความสะอาดเป็นระเบียบ และมีคติในการทำงานที่คล้ายคลึงกับคำสอนของเซนเป็นที่สุด โดยมีคำกล่าวดังต่อไปนี้เป็นเครื่องยืนยัน

“อย่าปูผ้าบบนโต๊ะและวางช้อนเงินสำหรับฉัน แต่ขอให้โต๊ะของเธอนั้นสะอาดพอ
โดยไม่ต้องใช้ผ้าปู และถ้าเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรก็จงยกให้คนยากตนเสียเถิด”

“จงทำห้องของเธอให้สะอาดอยู่เสมอ
เพราะพระเจ้าจะไม่สถิตอยู่ในที่ที่สกปรก และในสวรรค์นั้นไม่มีฝุ่นสกปรก”

“จงทำงานราวกับว่าเธอจะมีชีวิตอีกพันปี และทำงานราวกับเธอรุ้ตัวว่ากำลังจะตายในวันพรุ่ง”

“ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าลงเพื่อสวดมนต์ภาวนา หากว่าท่านกำลังทำงานอยู่ก็สวดภาวนาได้”

เมื่อพวกเขาไม่ต้องดิ้นรนในการหาเงินทองมาเพื่อสนองกายใจตน พอใจในปัจจัยที่พึงมีพึงได้ ก็อุทิศตนให้แก่งานอย่างเต็มกำลังและเปี่ยมด้วยความเบิกบาน หรือทำงานเพื่องานอย่างแท้จริง นอกจากเวลางานแล้วก็มีการพักผ่อนกายใจที่เหนื่อยล้าอย่างเรียบง่ายและมีเวลาสงบจิตสงบใจในธรรมชาติที่อุดม ทำให้จิตใจที่ขัดเกลาอย่างอ่อนโยนและประณีต ส่งทอดมาสู่ข้าวของเครื่องใช้ ที่ถุกออกแบบให้ “น้อยแต่มาก”อย่างยิ่ง จะว่าไปเมื่อจิตใจสงบลง ฝุ่นผงในน้ำที่เคยขุ่นก็เริ่มตกตะกอน ทำให้พวกเขาเห็นอะไรๆชัดขึ้น และความงาม ก็ปรากฏอย่างเปล่าเปลือยโดยไม่ต้องการการประดับประดาอะไรอีกต่อไป จนครั้งหนึ่งพวกเขากล่าวกับสังคมภายนอกที่กำลังหลงไหลในความหรูหราฟุ่มเฟือยว่า “สิ่งที่คุณเรียกมันว่าความงามนั้น เป็นสิ่งที่น่าขันและวิปริต มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเราเลย” นั่นแสดงถึงความภูมิใจและมั่นใจในวิถีของตนอย่างยิ่ง ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ชีวิต Shakersนั้น สามารถสรุปเป็นประโยคสั้นๆได้ว่า

“อย่าทำอะไรที่ไม่จำเป็น”
“Do not make what is not useful”

ไม่ว่าสิ่งดีงามหรือเลวร้าย มีรุ่งเรืองย่อมมีโรยรา แม้ว่าปัจจุบันชุมชนShakerจะเหลือเพียงสองแห่ง กับสาวกอีกหยิบมือ แต่เรื่องราวทั้งรูปธรรม นามธรรมก็ยังได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์อย่างดีเพื่อการศึกษาของชนรุ่นหลังต่อไป
Shaker แสดงให้เห็นว่าการทำงานแบบอุทิศตน เพื่องานอย่างแท้จริงนั้น ย่อมนำมาสู่ความสุขและความเจริญของสังคม และหากเรามีกำลังมากพอเราก็สามารถเดินทวนกระแสไปยังจุดมุ่งหมายอันสูงส่งของเราได้ แม้ว่าในช่วงแรกจะถูกเยาะเย้ยแต่ท้ายที่สุดทุกคนก็ต้องหันมามองและยกย่องในความดีงามที่พวกเขามี เพราะความจริงก็ยังเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ

แม้ว่า Shakers จะเป็นนิกายหนึ่งในคริสตศาสนา แต่ก็มีความสอดคล้องกับหลักของพุทธอยู่มาก โดยเฉพาะการเลี้ยงชีพ เพราะชีวิตที่แสนสั้นแต่มีคุณค่าของเรานี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเงินทอง เพียงอย่างเดียว แน่นอนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อหาปัจจัยสี่แล้วตายไป สัมมาอาชีวะหรือการเลี้ยงชีพชอบนั้นจึงมีหลักการมุ่งให้ทุกคนมีปัจจัยสี่แค่พอเพียงแก่การดำรงชีวิต หรือน้อยที่สุดเท่าที่จำเป็น ไม่มุ่งเน้นให้สมบูรณ์พรั่งพร้อม บำรุงบำเรอไปเสียทุกสิ่งอย่าง เพราะ โดยหลักพื้นฐานของมนุษย์แล้ว ความต้องการ ความอยากของคนนั้นไม่รู้อิ่ม ไม่มีที่สิ้นสุด ป่วยการที่จะปรนเปรอ

คนแต่ละคนแตกต่างกัน ความพอเพียงในแต่ละคน จึงไม่จำเป็นต้องเท่ากัน บางคนอาจต้องการวัตถุมาก แต่บางคนก็ต้องการวัตถุน้อย ตามสภาพปัญญาที่แตกต่างกัน เมื่อมีปัจจัยพอเพียง เวลาที่เหลือก็นำไปใช้พัฒนาตน คือ ฝึกจิต พัฒนาปัญญา และ นำไปทำประโยชน์เพื่อผู้อื่น ส่วนพระอรหันต์ที่ท่านต้องการวัตถุใช้สอยน้อยที่สุด และพัฒนาจนสูงสุดแล้ว ก็สามารถใช้เวลาทั้งหมดเพื่อผองชน โดยไม่ต้องพะวักพะวงอีกต่อไป สามารถทำสิ่งที่จำเป็นต่อโลกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

มาถึงตรงนี้เราคงทราบแล้วว่า เราควรทำงานอย่างไร เพื่ออะไร ดังนั้น ไม่ว่าเรากำลังประกอบอาชีพอะไร ก็ลองนำหลักเหล่านี้ไปปรับใช้ ขอเพียง เราได้ ทำในสิ่งที่เราถนัด และทำหน้าที่ของเราเท่าที่เราจะทำได้ดีที่สุด เพื่อประโยชน์สุข ความดีงามของตนและสังคม เท่านี้ คำถามที่ว่า”นี่เรากำลังทำอะไรอยู่”ก็จะกลายเป็นสิ่งที่ ”ไม่จำเป็น”อีกต่อไป

ขอบคุณอาจารย์ประเทือง ที่เอื้อเฝื้อข้อมูล ชาวshaker ครับ

หวานชัววัน

2008-09-08T00:01:00.000-07:00

บ่ายแก่ๆของเย็นวันนั้น อากาศกำลังพอดีๆ แสงแดดเอียงเอนลอดผ่านแมกไม้ ลมเพลินชักชวนใบไม้แห้งให้ผละกิ่ง ร่วงโรยเป็นระยะๆ
ฉันกำลังเดินไปสู่หอสวดมนต์ วันนี้เป็นวันที่ปลอดโปร่งจึงไปก่อนเวลาสักหน่อย เผื่อเวลาในการเดินเปลือยเท้า จงกรมบนพื้นหญ้า สัมผัสแผ่นดินแม่ที่ทำให้เราได้ยืน เดินมาจนโตขนาดนี้ อันที่จริงเราเกิดบนโลกแต่หาเวลาได้สัมผัสโลกกันจริงๆน้อยเหลือเกิน ทางเดินเลาะเลียบไปตามหมู่ไม้ ผิวพื้นทางเดินถูกประพรมไปด้วยสีขาวนวลประไพของดอกปีบ ที่ร่วงอยู่เป็นประจำ แต่วันนี้ฉันรู้สึกว่าเธอร่วงลงมามากกว่าทุกๆวัน หรือว่าวันนี้เรามีเวลาเหลือเฟือที่จะแลเห็นเธอกว่าทุกวันก็ไม่ทราบได้ นอกจากนั้นเจ้าปีบยังโชย กลิ่นหอมเย็นแบบไทยๆ อบอวลไปทั่วบริเวณทีเดียว มิวายทำให้กลิ่นดอกแก้วที่เคยเป็นพระเอก ต้องสวมบทพระรองไปในทันที

ฉันหยุดยืนพินิจดูเป็นพิเศษ เหมือนมองหาเพื่อเกลอในกองดอกไม้ บางดอกตกลงมานอนอยู่เดี่ยวๆ บางดอกโดดร่มลงมากันเป็นก๊ก แต่ดูนั่นซิ ที่ข้างๆเท้าของฉันเอง มีดอกปีปคู่หนึ่งที่วางกาย แอบอิงพาดพิงกันราวกับคู่รัก
“หวานชั่ววัน” วลีนี้ผุดขึ้นในใจ

ชีวิตของคนเราหนึ่งๆนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว บางวันผ่านไปช้า บางคราผ่านไปเร็ว แต่ที่แน่นนอนก็คือ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเปลี่ยนแปลง ดุจแม่น้ำที่ไหลอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าเราหลับหรือตื่น แม่น้ำก็คงทำงานต่อไป เมื่อเกิดมาแล้วก็ต้องดำเนินชีวิต สุดแท้แต่คลองธรรมของแต่ละผู้
เป็นปกติของมนุษย์ที่เมื่อเติบโตขึ้น ย่อมยินดีต่อการมีความรัก มีคนรัก เพื่อนใจ คู่ครอง คู่ชีวิต
การมีความรักทำให้ทุกสิ่งสดชื่นเบิกบาน ดูคล่องแคล่วร่าเริง ปลอดโปร่ง นำมาซึ่งความสุข
แต่ฉไนเล่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสว่า ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์
นั่นเพราะความรักมักเกิดจากความต้องการของตัวเราเป็นใหญ่ เราอยากมีความรัก มากกว่าที่จะให้ความรักกัน หากความรักของคู่ไหนปราศจากความตระหนักรู้และเข้าใจความจริง ดำเนินไปด้วยปัญญา ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์ ความเศร้าโศกพิรี้พิไรรำพันในภายหลัง ดอกไม้สีสดสวยกลิ่นละมุน เด็ดมาดอม ประคองประดับไว้เชยชม วันแรกก็หอมดีแต่นานไปกลับเหี่ยวเฉา ไม่มีใครอยากถือหรือแม้จะชายตามอง มีพุทธภาษิตตรัสว่า
“อย่าติดในสิ่งที่เรารักหรือไม่รัก
การพลัดพรากจากสิ่งที่เรารักเป็นทุกข์
การพบเห็นแต่สิ่งที่ไม่รัก ก็เป็นทุกข์
เพราะฉะนั้น ไม่ควรรักสิ่งใด เพราะพลัดพรากจากของรัก เป็นทุกข์
ผู้ที่หมดจากความรักและไม่รักแล้ว
เครื่องผูกพัน ก็พลอยหมดไปด้วย”

ความรักและเมตตาเป็นสิ่งประเสริฐ ถ้าเราไม่ยึดติด และแยกห่างจากภาวะแห่งผู้รักและผู้ถูกรัก แต่หากเผลอไป ความทุกข์ร้อนก็จะตามติดเป็นเงา ส่วนความรักที่บ่มเพาะจากความเข้าใจ ความจริงใจ ความรักจากการให้อย่างไม่มีข้อแม้ บนครรลองแห่งความจริงของชีวิตต่างหาก ที่จะสร้างความงดงามให้แก่กันและกัน ดั่งดอกไม้งามที่ติดต้น ดอมดมมองดู แต่ไม่เด็ดมายึดมาถือ หมั่นรดน้ำใส่ปุ๋ย จะงามก็ดี เหี่ยวเฉาก็ดี นั่งมองสบายเพราะรู้แน่แก่ใจว่ามันเป็นอย่างนั้นเอง
เรื่องของความรักนี้พอจะมีตัวอย่างมาเล่าสู่กันฟังบ้าง
1 นกุลมารดาและนกุลบิดา คือคู่อุบาสกอุบาสิกา ในสมัยพุทธกาล ตัวอย่างของความรักที่ยั่งยืนยาวนาน ทั้งคู่เป็นคู่รักกันมาหลายชาติ ในจำนวนนั้นมีหลายร้อยชาติที่ได้เกิดเป็นบิดาและมารดาของพระโพธิสัตว์ ทั้งคู่แต่งงานอยู่กินตั้งแต่หนุ่มแต่สาวตามประเพณีของชาวชมพูทวีปสมัยนั้น นับแต่ครานั้นล่วงผ่านมาจนถึงวัยชราก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ทั้งสองจะคิดนอกใจกัน วันหนึ่งทั้งสองได้มาเข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ เภสกฬามฤคทายวัน ป่าใกล้บ้านสุงสุมารคีระ แคว้นภัคคะ กราบทูลถึงความซื่อสัตว์ในความรักที่มีให้กันตลอดมา และปรารถนาจะใช้ชีวิตร่วมกันทั้งชีวิตที่เหลืออยู่นี้และในภายภาคหน้าทุกชาติไป
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรคฤหบดีและคฤหปตานี ถ้าภรรยาและสามีทั้งสอง หวังจะพบกันและกันทั้งในปัจจุบันทั้งในภพหน้าแล้ว ทั้งสองเทียวพึงเป็นผู้มีศรัทธาเสมอกัน มีศีลเสมอกัน มีจาคะ(ทาน)เสมอกัน มีปัญญาเสมอกัน ภรรยาและสามีทั้งสองนั้น ย่อมได้พบกันและกันทั้งในภพนี้และภพหน้า
ภาษิตนี้คือ ธรรมะ(สมชีวิธรรม ๔)ที่จะทำให้ชีวิตคู่ ชีวิตรัก สมดุลและกลมกลืน อยู่ครองรักกันยาวนาน คู่รักควรที่จะมีความเชื่อความศรัทธาในสิ่งที่คล้ายหรือเหมือนๆกันและในระดับเสมอกัน ไม่ควรศรัทธาในสิ่งที่ขัดแย้ง เพราะจะนำมาซึ่งการไม่เข้าใจกัน มีศีลพอๆกัน ถ้าคู่รักต่างมีศีล๕ หรือข้อฝึกสติทั้ง๕ ที่สมบูรณ์สม่ำเสมอย่อมไร้ซึ่งการเบียดเบียนกัน มีแต่ความเกื้อกูลกันและกัน เจรจาด้วยเมตตาจิต คู่รักคู่ใดร่วมมือกันสั่งสมความดีด้วยการให้ทานเพื่อขัดเกลาจิตใจ ขัดเอาความโลภ ความตระหนี่ให้เบาบาง เพิ่มพื้นที่ให้ความเบิกบานใจ ย่อมทำให้การอยู่ร่วมกันเป็นไปอย่างสวัสดี และสุดท้ายไขประตูใจ เปิดโอกาสให้แสดงความรักแก่คนรอบข้างร่วมกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันด้วยปัญญา ด้วยความตระหนักรู้อย่างลึกซึ้งและแท้จริง จับมือกันทำความเข้าใจชีวิต เริ่มจากตัวเอง สู่คนรัก เผื่อแผ่ไปให้คนรอบข้างตลอดจนสรรพชีวิตในธรรมชาติ อันจะนำมาซึ่งความงดงาม ผาสุกตลอดไป หากคู่ไหนมีชีวิตคู่ที่สมดุลเช่นนี้ย่อมทำให้ความรักของเขาราบรื่น ไม่เพียงแค่ชีวิตนี้เท่านั้น แต่ทุกภพทุกชาติไป เฉกเช่นเดียวกับ นกุลบิดาและนกุลมารดาที่นำคำสอนนี้ไปใช้ตราบชั่วชีวิต ภายหลัง ทั้งคู่ก็สำเร็จเป็นพระโสดาบัน และนอกจากนั้นพระพุทธเจ้าทรงยกย่องทั้งสอง ให้เป็นผู้เป็นเลิศกว่าอุบาสก อุบาสิกา ทั้งหลายในด้านเป็นผู้มีความสนิทคุ้นเคยกับพระองค์อีกด้วย
ถ้ามีปัญญา ความรักก็นำมาซึ่งความสุขได้
อาหารและน้ำทำให้เราดำรงชีวิตอยู่ได้ ฉันใด ความรักความเมตตา ก็หล่อเลี้ยงให้โลกดำรงอยู่ต่อไปได้ ฉันนั้น เราควรใช้ความรักที่มี แปลงเป็นพลังบริสุทธิ์ เพื่อความสุขของคนที่เรารัก เพื่อความสุขของผู้อื่นรวมทั้งสังคมและแม้กระทั่งคนที่เราไม่ชอบเลยก็ตาม เราก็ควรจะมอบความรักแก่เขาด้วย รักในการให้อภัย รักที่เราต่างก็เกิดมาร่วมโลกเดียวกัน ถ้าทำได้อย่างนี้จิตใจเราย่อมแผ่กว้างมหาศาล ไกลออกไปอย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว เราจะไม่มีวันอ้างว้าง ว้าเหว่ เหงาใจ ไขว่คว้าหาใครคนนั้น ใครสักคนที่ยังไม่สักที เพราะเราสามารถจะรักทุกๆคน ทุกๆสิ่ง ทุกๆที่ เรารักที่จะให้ความรัก ไม่ได้รักเพราะอยากได้ความรัก เมื่อได้สัมผัสกับความรักอย่างที่ว่านี้เราจะพบว่าโลกใบนี้ช่างแสนกว้างใหญ่ เราซึ่งเป็นเพียงคนตัวเล็กจิ๋วนี่ล่ะ แต่สามารถโอบกอดรอบรัดโลกใบนี้ไว้แนบสนิทใจ อย่างเบิกบาน เพราะอะไรละหรือ ก็ความรักที่หมั่นรดน้ำใส่ปุ๋ยอยู่ทุกวี่ทุกวันนี่ไงล่ะ

“หวานชั่ววัน”
อีกไม่นานคู่ดอกปีบนี้ก็ต้องเหี่ยวเฉาไป แต่เธอยังผ่องใสหมดจด เธอคงเข้าใจแล้วซิว่า ชีวิตรักแสนสั้นแต่ความรักนั้นนิรันดร์ ส่วนฉันเล่า ก็ยังต้องพยายามต่อไป
ฉันนั่งยองเมียงมองเจ้าปีบคู่แล้วก็คิดไปไกล เสียงระฆังแว่วมาสะกิดเตือนเวลา ดอกไม้ ใบไม้ อีกหลายดอกหลายใบยังคงร่วงมาไม่ขาดสาย และคงจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเทียว ฉันผลุดลุกขึ้นยืน แดดคล้อยแล้ว แต่กลิ่นหอมยังกรุ่นในจิตใจ คงเป็นผลของความงามจากพลังของความรักที่แสนดี ปีบเอ๋ยพรุ่งนี้เราคงไม่พบกันอีก ขอบคุณเจ้าดอกปีบทั้งสองที่สอนฉัน แม้จะเป็นเวลาน้อยนิดที่เธอและฉันได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ได้หวานเพียงชั่ววันแต่ก็เป็นเวลาที่มีค่าสำหรับคนอย่างฉันจริงๆ

........................................................
1 พระไตรปิฏก,พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๑๓ อังคุตรนิกาย จตุกกนิบาต,หน้าที่ ๖๑

2008-09-07T23:59:00.000-07:00

นั่งลงให้ลมพัด
ระเบียงน้อย ต้อยติ่ง กระดังงา
รูปถ่ายบอกห้วงเวลา
ที่ผ่านมา
ไม่เคยลืมเลือน

ฉันรู้แล้ว มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันสดใส
ไม่กลัวไม่หวั่นไหว คือสายใย
ที่มีระหว่างกัน

วันคืนที่เคลื่อนคล้อย
เวลาก็เหลือน้อยลงทุกที
เปลี่ยนแปลงทุกวินาที
ทุกลมหายใจ
ทุกหลับและลืมตา

โอ้ชีวิต ไม่มีสิ่งใดวกเวียนกลับมาเลย
ทุกสิ่งดั่งธารใส ที่ไหลไป
จากภูเขาสู่ทะเล

ใบหน้าเปื้อนยิ้ม พอใจทุกสิ่ง พอแล้วจริงๆ
ผ่อนกายให้พัก ปล่อยโลกหมุนไป หัวใจได้โบยบิน
เธอคือชีวิต เธอทุกสิ่ง พอแล้วจริงๆ
อิ่มด้วยไอรัก เมื่อคิดถึงเธอ ไม่ว่าอยู่ที่ไหน

ชีวิตที่เหลือ นี้ ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
เพียงใช้เวลา ที่มี ทบทวนทุกสิ่งที่พ้นไป
ปล่อยวางชีวิต และคิดถึงเธอไว้ หัวใจช่างเปี่ยมความหมาย

ไม่หวังว่าจะ ต้องมี ต้องเป็นอะไรอีกแล้ว
วันนี้ฉันได้สัมผัสกับความอบอุ่นจากข้างใน
กับสิ่งที่เธอรัก และทำอยู่ตอนนี้ ฉันแสนภูมิใจ
แค่รู้ว่าเธอได้ทำดี
เท่านี้ก็เป็นสุขใจ

แค่รู้ว่าลูกเป็นคนดี
แค่นี้ก็เป็นสุขใจ

transformation

2008-08-26T19:19:00.001-07:00

transformation
Originally uploaded by thitipong

ชบากับดอกบัว

2008-08-07T01:51:00.001-07:00

ชบา บัว
Originally uploaded by thitipong

Shambhala chapter1

2008-08-07T00:54:00.000-07:00

บทที่ ๑
สร้างสังคมอริยะ
ซัมบาลา ดินแดนเล่าขาน อาณาแห่งสันติสุขเปี่ยมวัฒนธรรม มีผู้ปกครองอันทรงสติปัญญาแลการุณย์ ประชาราษฎร์เปี่ยมด้วยความรอบรู้และเมตตา
ซัมบาลา เมืองอริยามรรคาในอุดมคติ สถาปนาโดยธรรมะจากศากยมุนีพุทธเจ้า สู่ปฐมกษัตริย์ดาวะ สังโป ผู้เลื่อมใส ไม่เพียงแต่ผู้นำเท่านั้น อาณาประชาราษฎร์ล้วนปฏิบัติภาวนา เมืองทั้งเมืองขวักไขว่ด้วยอริยชนผู้ตื่นรู้
ระยะเวลายาวนาน ที่กงล้อธรรมตันตระชั้นสูงถูกหมุน เป็น ”กาลจักรตันตระ” ปรีชาญาณลึกซึ้งของชนชาวธิเบต สืบเนื่องจนปัจจับัน
ชาวธิเบตบ้างว่าซัมบาลาคือดินแดนลี้ลับที่แฝงเร้นอยู่ในหุบเขาแถบเทือกเขาหิมาลัย บ้างว่าทั้งราชอาณาจักรได้เข้าถึงภาวะตรัสรู้ดับสลายไปจุติยังมิติอื่น โดยมีกษัตริย์ริกเดนผู้ยิ่งใหญ่ เฝ้าดูมวลมนุษย์ชาติเพื่อรอเวลาลงมาช่วยผู้คนจากหายนะ นักวิทยาศาสตร์หลายคนเชื่อว่ามีแต่อีกหลายคนกล่าวว่าเป็นเรื่องเล่าขานตำนานเพ้อฝัน อย่างไรก็ตาม เราอาจมองเห็นเค้ารอยของความปรารถนาอันงดงามและสูงส่งแห่งสังคมอริยะ คุรุธิเบตมีประเพณีซึ่งถือว่า”ซัมบาลา” ไม่ใช่ดินแดนที่ดำรงอยู่ภายนอกหากแต่สถิตย์อยู่ภายใน เป็นรากฐานแห่งการหยั่งรู้และเข้าใจของมวลมนุษย์ทุกผู้ จึงไม่ใช่สิ่งสำคัญว่าซัมบาลาจะเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงนิทานคำสอน หากแต่ควรมองให้เห็นถึงคุณค่าอันลึกซึ้งและดำเนินตามอุดมคิแห่งอริยะที่แสดงนัยอยู่
“คำสอนซัมบาล” หรือเรียกอีกอย่างว่า ” ญาณทัศนะซัมบาลา ” คือ อาณาจักรอุดมคติที่ปราศจากลัทธิ นิกายตามแนวทางศาสนาใดชัดเจน ดำรงตนอิสระแต่ยืนอยู่บนหลักคิดและวัฒนธรรมอันนุ่มนวลแบบพุทธ มุ่งสู่การขัดเกลามนุษย์สู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แท้ ผ่านความเรียบง่ายไร้ลัทธิเพื่อสามารถนำมาปฏิบัติและแบ่งปันกับผู้อื่นท่ามกลางความหนักหน่วงของสังคมปัจจุบัน
ปรีชาญาณเหล่านี้ไม่ได้สืบทอดมาจากที่ใด ทว่าคือวัฒนธรรมนักรบเก่าแก่ที่สืบทอดในมาในทุกวัฒนธรรมที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์ อาทิ ในชาวอเมริกันอินเดียน ซามูไร กษัตริย์อาเธอร์ ฯลฯ ความเป็นนักรบสากลที่ไม่ใช่ความก้าวร้าว แต่คือความหมายของนักรบในภาษาธิเบต นั่นคือ “ผู้กล้า” กล้าในทุกๆสิ่ง หรืออาจกล่าวว่าไม่กลัวในสิ่งใดๆแม้กระทั่งตัวเอง!
”ญาณทัสนะซัมบาลา คือ สิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับความเห็นแก่ตัว
เมื่อเราเริ่มกลัวตัวเองและภัยคุกคามของโลกปัจจุบัน
เมื่อนั้นเราก็กลับเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ เราปรารถนาจะสร้างรังเล็กๆของตนขึ้น
สร้างเปลือกขึ้นห่อหุ้มตัวเอง เพื่อว่าเราจะได้อยู่เพียงลำพัง อย่างปลอกภัยในนั้น”
ถ้าเรากลัวแล้วใครจะกล้า โลกต้องการความช่วยเหลือและบอบช้ำเต็มที ภารกิจของสังคมคือหน้าที่ของทุกคนแต่ในขณะเดียวกันต้องไม่ทอดทิ้งภารกิจ ความรับผิดชอบของตัวเอง ต้องเริ่มที่ตัวเองก่อน เริ่มที่การค้นพบควมจริงแท้ในตัวเรา แล้วพินิจว่ามีสิ่งใดบ้างที่เราสามารถมอบให้โลก เพื่อยกระดับชีวิตของตนและคนรอบข้างได้บ้าง
การค้นพบความดีงามคือการเปิดใจตระหนักรู้ถึงประสบกรณ์ที่ปรากฏอย่างจริงจังจริงใจ ตรงไปตรงมา แม้สิ่งที่แสนสามัญ เช่น แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ทำให้เรากระปรี้กระเปร่า สีสันสดใจที่ทำให้ใจเราแช่มชื่นเบิกบาน สิ่งเหล่านี้เข้มข้นชัดเจนละเอียดอ่อนและล้นเหลือ หน้าที่ของเราคือหยิบฉวยชั่วขณะเวลาเหล่านั้น ด้วยว่ามันได้แสดงออกถึงรากฐานแห่งอหิงสาและความสดใหม่ในชีวิต รากฐานแห่งความดีงามที่อยู่ในตัวเรา
“เราสามารถเยียวยาตนเองจากควมรู้สึกกดดันต่างๆถ้าเราตระหนักว่าโลกของเรานี้ดีงาม”
ญาณทัสนะซัมบาลามุ่งผสานกับศักยภาพของปัญญา และความสง่างามในตัวเราเพื่อปลุกเราให้ตื่นขึ้นและรับรู้ ความจริงที่เที่ยงตรงและดีงามที่เกิดขึ้น เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สิ่งสำคัญคือการค้นพบความสมดุลของการสัมผัสความดีงมเหล่านั้น การสัมผัสอย่างแผ่วเบา หรือเรียกอีกอย่างว่าการมีอารมณ์ขัน(ไม่ใช่ความหมายที่เข้าใจกัน)ที่ไม่ผิดพลาดไปด้วยอำนาจแห่งความอยากเสพสิ่งที่ดีงามหรืออยากจะเข้าถึงความดีงาม ความจริงคือการน้อมตัวตนลงมาเพื่อสัมผัสรู้สิ่งสามัญที่สุดในชีวิต เพื่อเชื่อมโยงเราไว้กับเหตุการณ์ต่าง เช่น ช้อนส้อม ผ้าเช็ดตัว หรือเครื่องซักผ้า การกิน การหวีผมหรือการแต่งตัว สิ่งเหลานี้เมื่อเราเฝ้าดู เราจะพบอารมณ์ขัน ศักดิ์ศรีและความจริง เป็นชีวิตที่ประกอบด้วยสติสัมปชัญญะ
“ญาณทัสนะซัมบาลานั้น คือความพยายามที่จะกระตุ้นคุณให้ประจักษ์ว่าคุณมีชีวตอยู่อย่างไร มีความสัมพันธ์กับชีวิตสามัญอย่างไร”
เรามิใช่ทาสของชีวิต เราเป็นอิสระ มีร่างกายและจิตใจ อิสระเพื่อสอดรับกับความจริงอันสง่างามรอบข้าง อย่างมีอารมณ์ขัน รับรู้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่ปรากฏอยู่ในจักรวาล ในธรรมชาติ ป่าเขา หิมะ หรือแม้กระทั่งโคลนตม
เมื่อเราสัมผัสได้ถึงความดีงามแห่งสรรพสิ่ง เราจะสัมผัสถึงปัญญาและความสามารถในตัวของเรา เราพบว่าโลกไม่ใช่ศัตรูของเรา การดำเนินชีวิตไปตามคลองธรรม ทำให้เราไม่ต้องหลอกผู้อื่นและตัวเอง เราอาจมองเห็นว่าชีวิตนี้แสนสั้นโดยไม่รู้สึกผิดหรือไร้ค่า เราแบ่งปันความดีงามร่วมกับผู้อื่น ตรงไปตรงมาและเปิดเผยยิ่ง เป็นอยู่อย่างเบาสบายแต่มั่นคง
“แก่นแท้ของความเป็นนักรบหรือแก่นแท้ของความกล้าหาญของมนุษย์นั้น
ย่อมไม่ยอมสยบต่อสิ่งใดทั้งสิ้น เราไม่มีวันพูดว่าเรากำลังจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
เราไม่อาจพูดได้ว่าคนอื่นจะต้องเป็นเช่นนั้นและโลกด้วยเช่นกัน
ชั่วชีวิตของเราอาจมีปัญหาอันหนักหน่วงมากมายในโลก
แต่ขอให้เรามั่นใจว่า ชั่วชีวิตนี้จะไม่มีความหายนะใดๆอุบัติขึ้น
เราอาจป้องกันได้ ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับเรา อย่างน้อยที่สุดเราอาจช่วยโลกให้รอดจากหายนะ
ญาณทัสนะซัมบาลามีอยู่เพื่อสิ่งนี้ เป็นอุดมคติเก่าแก่ที่มีมานานนับศตวรรษ
นั่นคือการรับใช้โลกนี้ เราอาจช่วยให้มันรอดแต่การช่วยให้รอดก็ยังไม่เพียงพอ
เรายังต้องกระทำการเพื่อสร้างสังคมมนุษย์ที่เป็นอริยะขึ้นมาด้วย”
หนังสือนี้กล่าวถึงรากฐานแห่งสังคมอริยะและหนทางนำไปสู่ ในวิถีนักรบของซัมบาลา ไม่มุ่งเน้นการขบคิดปัญหาทางทฤษฎีหรือการคาดเดาต่างๆ แต่มีเนื้อหาที่เกื้อกูลให้เกิดการค้นพบความหมายและบรรลุถึงความเป็นอริยของตนและสังคมด้วยผู้อ่านเอง
”ถ้าเราปรารถนาจะช่วยโลกให้รอด เราจะต้องก้าวเดินไปด้วยตัวเอง”

on the door

2008-08-04T21:47:00.001-07:00

on the door
Originally uploaded by thitipong

Let's left the doors of the heart wide open.

swan

2008-08-04T21:39:00.001-07:00

swan
Originally uploaded by thitipong

ถาม ตอบ ศิลปธรรม

2008-08-04T21:17:00.000-07:00

คำถามที่ดี
เมื่อวานนี้เอง ฉันได้มีโอกาสพูดคุยกับเพื่อนที่แสนดีคนหนึ่ง เราต่างไม่ได้แลกเปลี่ยนกันมาเป็นระยะเวลานาน ฉันรู้สึกดีใจตามปกติ ที่คนเราจะอบอุ่นเสมอเมื่อได้รับรู้ว่าเรามีเพื่อนอยู่ตรงนั้นและเราได้ใช้เวลาสั้นๆร่วมกัน แม้จะผ่านทางโทรศัพท์มือถือก็ตาม
เพื่อนฉันเป็นนักดนตรีแล้วกำลังมีคำถามคาใจว่า
“เขานั้นกำลังทำอะไรอยู่”
“สิ่งที่เขาทำนั้นเป็นสิ่งที่ดีหรือ เป็นสิ่งที่ทำให้คนมากมายลุ่มหลงมัวเมา”
“คนเขานิ่งอยู่ดีๆไปทำให้ใจเขาสั่น”
.....
คิดถึงบ้าน
ฉันมีความยินดียิ่งที่ได้ฟังคำถามที่เกี่ยวข้องกับการใช้ชีวิต คำถามเกี่ยวกับจิตใจ เพราะนั่นแสดงว่าผู้ที่มีคำถามย่อมได้ใช้เวลาครุ่นคิดเกี่ยวความสงสัยต่างๆในชีวิต เขาอาจได้อ่านหนังสือ สนทนาในหัวข้อนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเองก็เป็นเช่นกัน ฉันยินดีมิใช่ว่าฉันสามารถตอบคำถามและแสดงตัวว่าฉันตอบได้ ฉันรู้มากกว่าเธอ เปล่าเลย ฉันก็สงสัยเหมือนกันเราต่างก็มีความสงสัยเหล่านี้อยู่ในหัวใจทุกคน เพียงแต่ว่าแรงขับภายใน มันได้ถึงจุดที่ต้องการคำตอบนั้นแล้วหรือยัง เราต่างพลัดพรากจากบ้านและต้องการความอบอุ่น บ้านเกิดคือจิตใจ จิตใจเดิมแท้นั้นบริสุทธิ์ผุดผ่อง เมื่อเราเติบโตในหนทางที่ถูกต้องเราย่อมต้องการจิตใจดั้งเดิม บ้านดั่งเดิม เตียงนอน ผ้าห่ม หรือข้าวไข่เจียวจากคุณแม่
นานหลายปีมาแล้วที่สังคมของเราได้พรากเราจากบ้านของเรา เรามักเที่ยวเตร็ดเตร่ออกไปตามที่ต่างๆ ตลอดเวลา เราทำงานห้าวันถึงเจ็ดวัน ช่วงเวลาว่างเราจะฟังเพลง อ่านหนังสือ ดูหนัง คุยกับเพื่อน แท้จริงเราไม่ได้พักผ่อนเลย จิตใจไม่ได้หยุดนิ่ง แม้นั่งนิ่งๆได้เราก็จะลอยออกไปกับเรื่องที่แล้วมาหรือเรื่องข้างหน้าที่จะเป็นไป เราแทบไม่ได้มีชีวิต
ปัจเจกนิยมได้เข้ามาแล้วและเริ่มออกอาการแกว่งแล้ว การแสวงหาความเป็นส่วนตัว ความเป็นตัวของตัวเอง การแสดงออกถึงอะไรบางอย่าง ตัวตน ความฝัน ความทะเยอทะยาน ที่ไร้ขอบเขต การขาดการเชื่อมโยงระหว่างชุมชนและสังคมที่ขาดวิ่น เดิมทีเราพรากจากบ้านด้วยความคิดถึง แต่มันเป็นเรื่องเลวร้ายทีเดียวถ้าเราจะไม่มีแม้ความคิดถึง เยื่อใยในบ้านเดิมของเรา เราอาจจะเห็นตัวอย่างง่ายๆ จากวิวัฒนาการของเพลงไทย ความหมายมันได้เปลี่ยนไปตามเวลา จากความชื่นชมในค้างคาวกินกล้วย ธรรมชาตินานา สู่ความเหงาโดดเดี่ยวอ้างว้าง ฉันยังจำได้ถึงเพลงของพี่เบิร์ดธงชัยสมัยก่อน ที่แตกต่างจากตอนนี้เหลือเกิน เราใช้ชีวิตปลีกออกไปจากสังคมทุกที ชุมชนเริ่มสลายไปทีละน้อยๆ เราแทบไม่จำเป็นที่จะต้องมีเพื่อนบ้านหรืออย่างน้อยถ้าไม่มีซะเลยจะดีกว่า
มีหลายคนที่ไม่ชอบสังคม ไม่ชอบชีวิตแบบนี้ แล้วปิดประตูต้านไปอีกด้านหนึ่ง ทัศนะคติที่ไม่ดีต่างๆพลั่งพรูออกมาจากความหม่นหมองในจิตใจ ความคิดเหล่านี้เป็นอคติที่ว่าถ้าไม่ใช่เพื่อนกันก็ต้องเป็นศัตรูกันอย่างใดอย่างนั้น เขาอาจละทิ้งทุกสิ่งแล้วเข้าป่าแสวงหาตัวตน ก่นด่าสังคมและคนที่หลงไหลในวัตถุ แต่นั่นเองถ้าไม่อยู่บนฐานความเข้าใจที่ถูกต้อง ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในเส้นทางที่จะกลับสู่บ้านของเขา เขาก็เพียงแต่เร่ร่อนไปอีกที่หนึ่งเท่านั้น เขาจะสถิตอยู่ในที่ๆชอบใจ และเป็นตัวของเขา โอบอุ้มพพลังของตัวไว้แล้วสร้างกรอบป้องกันตนจากคนเห็นต่าง แล้วจะต่างอะไรกับปัจจเจกนิยม นี่เป็นปัจเจกนิยมที่ต่างความคิดเท่านั้นเอง
หนทางที่แท้ฉันเข้าใจว่าเราไม่จำเป็นต้องกระวีกระวาดกระตือรือล้นมากจนเกินไป เมื่อเราเกิดความสงสัยเหล่านั้น เพียงเราให้เวลากับการมีชีวิต ให้โอกาสตัวเองได้มีชีวิตอย่างแท้จริง เรามีสติ มองให้เห็นจิตใจของเรา เราจะค่อยๆเข้าใจและเรียนรู้
มองเรา
เธอคือนักดนตรีและฉันก็ชอบดนตรี ดนตรีช่วยให้เกิดความสุข กล่อมจิตใจ บางครั้งการฟังเพลงก็สามารถทำให้เราคิดอะไรดีๆออก ทำให้เราลืมเรื่องที่ทุกข์ มีความสุข อาจใช้ดนตรีเป็นเพื่อน เป็นกำลังใจ บางคนใช้ดนตรีทำสมาธิ ดนตรีมีข้อดีอยู่มาก แต่ดนตรีที่ดีต้องอยู่บนพื้นฐานของความดีงาม ความรักเมตตา ความจริงใจและสันติ ที่ออกจากผู้ประพันธ์ เพื่อยกระดับจิตใจของผู้ฟัง ฉุดดึงเขาขึ้นมาเมื่อเขาล้ม และทำให้เขายืนหยัดได้มั่นคงเมื่อเขาเป็นปกติ ทำให้ผู้ฟังมีความสุขที่ปราณีตยิ่งๆขึ้นไปดนตรีอย่างนี้ถึงจะสมแก่การเรียกได้ว่าศิลปะ และกล่าวนามผู้ขับลำนำนั้นว่า ศิลปิน
ศิลปะคือชีวิต ศิลปะคือธรรม
ศิลปินคือผู้ที่มีความสามารถที่จะเข้าใจ มีความสามารถที่จะเข้าถึงอารมร์ต่างๆ แล้วแสดงออกมาด้วยวิธีการ เทคนิกวิธีต่างๆ ตามแต่ความถนัดและสนใจ ผู้ที่จะทำงานศิลปะจึงต้องมีความจริงใจอย่างที่สุด เพราะผลงานเหล่านั้นกลั่นออกมาจากจิตใจ งานศิลปะก็คือตัวศิลปินเองทั้งหมด ควมลึกล้ำของงานก็คือความลึกล้ำของผู้สร้างสรรค์ ถ้าโกหกตัวเองเสียแล้ว งานชิ้นนั้นย่อมไร้ค่า ไร้ความหมาย ตื้นเขิน ความเป็นตัวของตัวเองทีถูกถ่ายทอดคือภาพฉายชีวิตและความนึกคิดของศิลปินและสังคมในช่วงเวลาหนึ่งๆ หากเราได้ยกเอาสิ่งต่างๆที่หมักหมมอยู่ในความคิด หรือที่ติดอยู่ตามร่างกายของเราออก เราก็จะเข้าถึงความจริงของตัวเรามากขึ้น เราไม่พึ่งพาสิ่งอื่นในการที่จะรู้จักตัวเอง เราคงไม่ต้องโทรศัพท์หาตัวเอง หรือถามหมอดูว่าเราเป็นใคร ตัวอย่างศิลปะที่เกิดจากกรค้นพบตัวเองอย่างจริงใจ ที่เห็นได้ชัดคือศิลปะเซน
เพราะแท้จริงการปฏิบัติธรรมต้องมีศิลปะ ต้องมีความกล้าหาญที่จะเอาชนะความกลัวในทุกสิ่ง แม้กระทั่งกลัวตัวเอง ต้องใช้ความจริงใจอย่างยิ่งยวดที่จะเข้าใจความเป็นจริงที่ปรากฏ เข้าถึงตัวตน เพราะบางครั้งความจริงไม่เป็นไปดั่งหวัง หรือแม้เป็นดั่งหวังตั้งใจก็ไม่ดำรงอยู่นาน ซ้ำเรามักจะต้องการให้มันคงนิรันดร แต่เราทำได้แค่เพียงยอมรับและเบิกบานด้วยความเข้าใจอันถ่องแท้หาใช่การโกหกหรือบ่ายเบี่ยงไม่ เมื่อเรายินดีที่จะพบตัวตน เราก็อยู่ในวิถีละตัวตนแล้วนั่นเอง
เมื่อเรากลับถึงบ้านแล้ว ไม่มีความคิดถึง ห่วงกังวลอีก
ศิลปะและการเยียวยา
ดังนั้นจะไม่เป็นการดีหรือที่เราจะสามารถใช้ศิลปะเหล่านั้นในการนำพาเราไปสู่บ้านของเรา ซึ่งแท้จริงก็อยู่ในจิตในใจของเราเอง เราสามารถพัฒนางานศิลปะไปพร้อมๆกับการเข้าใจความจริงด้วยความจริงใจ ทุกครั้งที่เราทำสิ่งที่เรารักหรือชอบ เพราะเราพอใจที่จะทำหรือเห็นประโยชน์คือผลที่ดีอันจะตามมาเราย่อมมีความมุ่งมั่นตั้งใจ มีสมาธิ เรากำลังภาวนาโดยไม่รู้ตัว บางครั้งเราแนบแน่นอยู่กับงานนั้นได้เป็นชั่วโมงๆ โดยไม่ต้องกินข้าว ไม่มีความเหน็ดเหนื่อย เราอาจจะนั่งใต้ต้นไม้แล้วปล่อยใจให้ความเข้าใจกลายเป็นโน๊ตดนตรี เพื่อถ่ายทอดจากดนตรีสู่ผู้ฟัง หวังให้เขาเหล่านั้นมีความสุข

สะพานเชื่อมใจ
เราคงจะเคยเห็น หรือประสบมาแล้วว่าที่ใดมีศิลปะ ดนตรี กวี คำกลอน ที่เหล่านั้นมักเป็นที่สนใจของผู้คน มีพลังบางอย่างที่เป็นสื่อกลางให้สารที่สื่ออกจากศิลปินเข้าถึงผู้รับได้อย่างดีและมีมนต์ขลัง สะกดจิตใจให้คล้อยตามได้ดียิ่ง ดังนั้นศิลปะที่ไม่ดีย่อมอันตรายต่อผู้ที่เสพสิ่งเหล่านั้นเขาสู่ธารใจ โดยไม่รู้ว่านั้นคือยาพิษอันเลิศรส ลูกอมที่ทำให้ฟันผุ แต่เมื่อใดที่จิตใจงาม จิตใจสูง ความหวังดี เมตตา การให้ อิสรภาพและปรีชาญาณต่างๆได้หยั่งรากในศิลปิน และออกดอกผลเป็นงานศิลปะแล้ว ผลไม้นั้นย่อมควรแก่การรับประทานเพื่อเป็นกำลังจิตกำลังใจที่จะร่วมสู้ชีวิตกันต่อไป ดับความหิวกระหาย ผ่อนคลายความทุกข์ เกิดความปลอดโปร่ง การตระหนักรู้ เป็นพื้นฐานให้จิตใจงาม จิตใจสูง ความหวังดี เมตตา การให้ อิสรภาพและปรีชาญาณ ได้เติบโตในใจผู้รับสารนั้นอีกทอดหนึ่ง
ศิลปินคือผู้ปลดปล่อย
ศิลปินคือผู้ที่จะเลือกทางเดินของเอง เขาเองก็เปรียบเหมือนผู้ถือกุญแจ ซึ่งมีอยู่หลายดอก ขึ้นอยู่กับเขาเองว่าจะเป็นผู้ไขกุญแจแห่งการปลดปล่อย ปลิดโซ่ตรวนแห่งจิตใจผู้คน ไปสู่ความสุข ความเบิกบานชุ่มชื่นใจ ความสุขุม สงบ สันติภาพ สังคมอุดมคติอันงดงาม ความจริงความถูกต้อง สัจจะหรือแม้กระทั่งความว่าง หรือเลือกที่จะไขปิดด้วยกุญแจแห่งความโศก ความแค่นแข็ง กระด้าง ลุ่มหลง ความโลภ กามราคะ ความหลงผิด
และเมื่อเขาเลือกที่จะไขด้วยกุญแจใด เขาย่อมเป็นกุญแจนั้น
การค้นพบที่แท้ในจิตใจผ่านงานศิลปะมีให้เห็นมากมาย ยกตัวอย่างที่เห็นทั่วไป เช่น นักดนตรีชื่อดังมากมาย เริ่มต้นชีวิตศิลปินด้วยความเร้าร้อน เพลงที่หยาบกระด้าง รุนแรง ความรักที่เจือด้วยราคะและความฝันกล้า แต่เมื่อถึงช่วงหนึ่งศิลปินคนเดิมกลับทำงานที่แสดงถึงความอ่อนโยน สุขุม ชีวิตที่แท้ สัจจะ ความรักความเมตตากัน และสันติภาพ ดั่งเด็กน้อยที่เติบโตขึ้นตามเวลา ในขณะเดียวกันผู้ฟังและผู้เสพงานต่างก็โตขึ้นไปด้วย
เราลองจินตนาการภาพคุณลุงชรา กำลังนั่งดูหลานแท้ๆเพลิดเพลินกับของเล่นชิ้นโปรด อาจจะเป็นรถคันเล็กๆ หนังยางหรือกระทั่งก้อนดิน เขาเองเคยเป็นเด็ก เขาเองก็ไม่ต่างจากหลานตัวน้อย เขาเข้าใจถึงความรู้สึกสนุกสนานเหล่านั้น เขาเคยร้องไห้เพราะหวงแหนก้อนดินนั้น แต่บัดนี้เขาได้แต่นั่งมองดูด้วยใจสงบ ไม่แล้วเขาไม่ลงไปเล่นดินนั้นอีกแล้ว เขาผ่านมาแล้ว เขารู้แล้วว่ามันเป็นอย่างไร จะเป็นอย่างไร แล้วอะไรที่ดีกว่า”
เมื่อชีวิตได้เข้าใจและตระหนักรู้ สิ่งที่กระทำหรือกรรมย่อมเปลี่ยนแปลงไป คำถามในชีวิตจะถูกไขออกที่ละน้อยๆ ช้าเร็วย่อมแตกต่างแต่ทุกคนย่อมมีจุดหมายปลายทางเดียวกัน คืออิสระภาพที่จะปลดปล่อยเราจากความทุกข์ ความสงสัยที่นอนเนื่อง ตราบที่เรายังคงต้องแสวงหา เพื่อพบตัวตนและลาจากตัวตน
กลับบ้าน
บนถนนสู่บ้านเดิมนั้นมีผู้คนหลากหลายชาติพันธุ์ หลากอาชีพ เป็นสิ่งที่งดงามเมื่อมีศิลปินร่วมทางเพราะเขาทำให้การเดินทางนั้นมีคุณค่ามากยิ่ง เราอาจจะนั่งพักฟังเธอบรรเลงขลุ่ย ฉันขับกลอนสั้นๆ เราจะร้องเพลงร่วมกันในค่ำคืนแห่งนวลจันทร์ เธออาจสอนฉันเล่นด้วยก็ได้ ส่วนฉันก็อาจมีสิ่งดีๆแลกเปลี่ยนกัน
เพราะเราทุกคนต่างมีวิญญาณแห่งศิลปินด้วยกัน เราเยียวยากันและกันตลอดทาง เราต่างคนต่างถิ่น ทุกๆอาชีพ ทุกๆชีวิตต่างทำสิ่งที่ดีๆได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราไม่กลัวที่จะทำ และเราจะทำไหม...เท่านั้น เส้นทางสู่บ้าน อันยาวไกล ระหว่างทางนี้ไม่ง่ายนัก เราควรเตรียมตัวให้พร้อมเข้าไว้ สำหรับการเดินทาง

“ระหว่างทาง”
“ใช่แล้ว เรากำลังอยู่ระหว่างทาง”
คำตอบที่ดี ก็ทำให้เราสบายใจ

ถามให้น้อย ถึงสิ่งที่ ฉันจะได้
แต่เรื่องให้ คนอื่น เคยถามไหม
ถามไปเถิด ให้ฝังไว้ ในจิตใจ
ทุกคนมี ดีจะให้ อยู่ในตัว
ตอบให้มาก ถึงสิ่งที่ เป็นประโยชน์
สิ่งที่โลก ได้มอบไว้ ให้แก่ฉัน
ตอบให้เห็น แทนที่จะ เรียกร้องกัน
ว่าตัวฉัน คนนี้ ได้อะไร

ฐิติพงษ์ เหลืองอรุณเลิศ
บทกลอนดัดแปลงจากคำปราศรัยของพระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ.ปยุตฺโต)
ในพิธีรับรางวัลการศึกษาเพื่อสันติภาพประจำปี ๒๕๓๗ ของยูเนสโก กรุงปารีส

อตตาหิ อตตโน นาโถ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

2007-08-23T02:45:00.000-07:00

“ตน” ในที่นี้ก็หมายถึงตัวของเราเองทุกคน ที่ประกอบขึ้นจากการประชุมกันของรูปและนาม เกิดขึ้นเป็นร่างกาย จิตใจ สามารถสื่อสาร รับรู้ แสดงออก ต่อสิ่งแวดล้อมในแง่ต่างๆ ในที่นี้อาจเกิดความเข้าใจผิดได้ว่า ทำไมพุทธศาสนา สอนหลัก อนัตตลักษณะ หรือ ความไม่มีตัวมีตน แต่ในพุทธภาษิตนี้ แฝงนัยแห่ง อัตตา เพราะคำว่า ”ตน” ถึงสองครั้งด้วยกัน
ความจริงแล้วพุทธภาษิตนี้ไม่ได้ใช้สำหรับสอนหลักที่ลึกซึ้งระดับเหนือโลกียวิสัย ไม่เน้นให้เข้าใจลึกซึ้งต่อหลักไตรลักษณ์ คำว่า”ตน” จึงไม่ได้หมายถึง การมีตัวตน หรือ อัตตา แต่เป็นการสอนแบบโลกียวิสัย คือ ให้คำจำกัดความ “ตน” เพียงแค่ใช้แทนตัวเรา ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ก็คือ ให้ตัวเรานั้น พึ่งพาตัวเราเอง
ลักษณะพุทธศาสนา เน้นเรื่องการพึ่งตนเองนี้อย่างยิ่ง เพราะการพึ่งตนนี้เอง ทำให้เรานั้นไม่ต้องหวังรอเหตุปัจจัยจะสมบูรณ์ ไม่เฝ้าคอยให้ใครมาทำให้สำเร็จ อาทิ ถ้าเราจะไปโรงเรียน แต่ไม่รู้เส้นทางต้องคอยให้แม่พาไป หรือถ้าต้องไปเองก็ต้องคอยถามคนข้างทางไปเรื่อย อย่างนี้ ถ้าวันไหนแม่ไม่อยู่ หรือ เกิดวันนั้นไม่มีคนเดินถนนเลยแม้แต่คนเดียว เราก็ไปโรงเรียนไม่ถูกแล้ว อดเรียนไป การพึ่งตนเองจึงเป็นการกระทำผลนั้นให้เกิดได้ด้วยตัวเอง ควบคุมเหตุให้เกิดผลได้ด้วยตัวเอง ผลจากการกระทำเองนี้ ทำให้เราเกิดความอิสระทั้งทางร่างกาย คือ ทำให้เกิดบุคลิกภาพที่ดี เป็นผู้เอางานเอาการ ไม่ล้มเลิก มองหาคนช่วยก่อนจะทดลองให้รู้จริง ถ้าจะมีใครจะช่วยก็ขอให้สุดความสามารถของเราก่อน แล้วจึงขอความช่วยเหลือ ความเป็นผู้นำก็เกิดขึ้น ในด้านจิตใจ จะทำสิ่งใดก็เกิดความมั่นใจ มุ่งมั่น ว่าเราสามารถทำได้ ไม่หวั่นไหว ย่อท้อต่ออุปสรรค ไม่ล้มเลิกจนกว่าผลที่หมายนั้นจะสำเร็จ
แต่การพึ่งตนเองนั้นต้องหันกลับมาดูตัวเองที่พึ่งนั้นด้วยว่าพึ่งไหวไหม เช่น คนที่ว่ายน้ำไม่เป็น เมื่อพลัดตกน้ำไม่ร้องเรียกใคร คิดแต่เพียงว่า ตนเป็นที่พึ่งของตน สุดท้าย ตนนั้นก็ช่วยตัวเองไม่ได้ต้องจมน้ำในที่สุด ดังนั้นจากสุภาษิตนี้ ถ้าจะให้ครบถ้วนสมบูรณ์ไม่เสี่ยงต่อการนำไปใช้ผิดๆ จะมีพุทธภาษิตต่อท้ายว่า “อตตาหิ สุทนเตน นาถัง ลภติ ทุลลภัง “มีตนที่ฝึกดีแล้ว เป็นที่พึ่งที่หาได้ยาก” ถ้าตนไม่พร้อม ไม่ดีพอ การเอาตัวเราไปพึ่งก็อาจเกิดความเสียหายได้ ต้องรู้จักประมาณตน ในยามที่เรายังอ่อนแอ ก็ยังคงต้องพึ่งผู้ที่เชี่ยวชาญ มีความรู้ความสามารถ ช่วยสร้างเสริมกำลังกายกำลังใจ ที่จะพาเราผ่านพ้นอุปสรรคนั้นๆไปได้ แต่ขณะนั้นก็ไม่ประมาท นิ่งนอนใจ ยึดติดว่าจะมีใครช่วยเราตลอด ต้องพัฒนาตัวของเราควบคู่กันไป เมื่อเจองานที่ยาก อุปสรรคที่หนักหนาก็ขอให้มองเป็นสนามไว้ฝึกตนจนวันหนึ่งตัวเรามีความสามารถพอไม่ต้องพึ่งคนอื่น ก็ยังไม่หยุด ต้องพยายามให้สูงยิ่งๆขึ้นไป เมื่อเรารู้จักพึ่งตนเอง ไม่ประมาท มีความเพียรพัฒนาตนอยู่เสมอ “ตนจึงจะเป็นที่พึ่งของตนได้ และเป็นที่พึ่งที่หาได้ยากอีกด้วย”
สรุปจากสุภาษิตนี้ จึงได้ข้อคิดว่าเราทุกคนควร พยายามพัฒนาตน และไม่ประมาทประพฤติตน เพื่อที่ตนจะได้พึ่งตน และเป็นที่พึ่งให้ตนได้ เมื่อพึ่งตนได้ดีแล้ว เสริมด้วยการรู้จัก ใฝ่รู้ ใฝ่สร้างสรรค์ ตนของเราก็จะสร้างประโยชน์ได้มากกว่าเพียงเพื่อตนเอง แต่เผื่อแผ่ให้แก่สังคม แก่โลก เป็นตนที่มีค่ายิ่งขึ้นไปได้อีกด้วย

สุโข ปุญญัสสะ อุจจะโย. การสั่งสมบุญนำสุขมาให้.

2007-08-23T02:44:00.000-07:00

คนเราทุกคน ตั้งแต่ถือกำเนิดเกิดขึ้นมาก็เร่าร้องเรียกหาสิ่งที่ต้องการจากพ่อแม่ อาทิ นมแม่ ผ้าอ้อม เปล บ้าน ยาแก้ไข้และวัคซีนแก้โรค จัดเป็นหมวดหมู่ว่า ปัจจัย ๔ ต่อเนื่องจากวัยเยาว์มาแล้ว เมื่อเติบใหญ่ดูแลตัวเองได้ ก็ประกอบอาชีพเพื่อเลี้ยงกายเลี้ยงใจด้วยน้ำพักน้ำแรงของตน แสวงหาสิ่งของจำเป็นจนถึงบำรุงบำเรอตนให้สะดวก สุข สบาย ยิ่งขึ้นตามลำดับ ตามกระแสนิยม อาทิ โทรศัพท์เคลื่อนที่ รถยนต์ เครื่องประดับ อาหารรสเลิศ ฯลฯ จะสังเกตได้ว่า ความอยากมี อยากได้ของเรานั้นไม่มีที่สิ้นสุด เป็นส่วนเกิน เกินกว่าคุณค่าของชีวิตหนึ่งๆที่จะต้องใช้สอย ไม่เพียงวัตถุเท่านั้น แต่สั่งสมซึ่ง โลภะ โทสะ โมหะ เข้าอีกด้วย ชีวิตจึงเต็มไปด้วยความรกรุงรัง ยิ่งสั่งสม ยิ่งหนัก ยิ่งคับ ยิ่งแคบ ยิ่งทุกข์มาก ยิ่งห่างไกลความสุข

การสั่งสมอีกลักษณะหนึ่งซึ่งไม่เป็นที่นิยมในสังคมปัจจุบัน แต่เป็นการสั่งสมที่พระพุทธเจ้าสั่งสอนไว้ เป็นการสะสมที่ ยิ่งสั่งสมยิ่งเบา ยิ่งโปร่ง ยิ่งโล่ง ไม่มีเกิน ไม่มีขอบเขต ควรขวนขวายเป็นนิจ นำไปความสุขสงบ สันติ และอิสระในชีวิตอย่างหาใดเปรียบ แตกต่างจากการสั่งสมแบบที่กล่าวข้างต้นโดยสิ้นเชิง

การสั่งสมนี้ คือ การสั่งสมบุญ การหมั่นประพฤติปฏิบัติตนให้ดีงาม ตามหลักการของพระพุทธศาสนา รู้จักสั่งสมบุญด้วยการแบ่งปันสิ่งของที่เหลือกินเหลือใช้ การให้นี้ช่วยลดความเห็นแก่ตัว ทำให้มองเห็นคุณค่าของผู้อื่นและมีความสุขในการอยู่ร่วมกันกับสังคม สองคือ รู้จักสั่งสมบุญด้วยการรักษาศีล มีระเบียบวินัย ปฏิบัติตามกฏของคนหมู่มาก สร้างบุคลิกภาพที่ดี และพร้อมที่จะพัฒนายิ่งๆขึ้นไป สุดท้ายต้องรู้จักสั่งสมบุญด้วยการภาวนา ฝึกอบรมจิตใจให้สูงขึ้น เกิดความบริสุทธิ์ผ่องใสจากภายใน มองเห็นทุกสิ่งรอบการได้อย่างแจ่มชัดและวินิจฉัยอย่างแยบคายด้วยปัญญา พัฒนาตนให้เป็นผู้เจริญ นำความไพบูลย์ สมบูรณ์ สุข เกษม มาสู่ตนและสังคม
สรุปความว่า การที่เราจะมีความสุขทั้งทางด้านวัตถุและทางด้านจิตใจ เกิดมีจากการสั่งสมบุญทั้งสามที่กล่าวไว้ข้างต้นทีละเล็กละน้อย เป็นการมองหาความสุขที่มีอยู่ใกล้ตัว สุขที่จะให้ สุขที่จะดูแลและพัฒนาตนให้สมกับที่เกิดมาเป็นมนุษย์

จิตตัสสะ ทะมะโถ สาธุ.การฝึกจิตเป็นสิ่งที่ดี

2007-08-23T02:35:00.000-07:00

คำสอนทางพุทธศาสนานั้น เน้นหนักในด้านการมองเห็นทุกข์ และเชี่ยวชาญในทางแห่งความสุข ภาวะแห่งการปลดเปลื้องทุกข์และเข้าถึงความสุขที่แท้ ที่ประณีต คือ การเข้าถึงหลักธรรมดาที่เป็นธรรมชาติ ซึ่งตถาคตได้มองเห็นทางแห่งความจริงแล้วนำมาเผยแพร่ นำมาแสดง จัดตั้ง วางหลัก เปิดเผย แจกแจง สิ่งเหล่านี้ คือ สิ่งที่ดีที่พระพุทธเจ้าท่านทรงวางแนวทางไว้ เพื่อมนุษย์จักได้ดำเนินชีวิตไปตามทางอันประเสริฐนั้น

การเดินทางไปที่ใดก็ตาม เราต้องมีร่างกายที่พร้อมจะเดิน ใจมุ่งมั่นที่จะไป และมีแผนที่แม่นยำสู่เป้าหมาย ไม่ต่างกันกับ การเดินทางไปสู่สิ่งที่ดี ที่ประเสริฐตามหลักพุทธศาสนา ซึ่งคือการเดินตามหลัก “อัษฎางคิกมรรค” หรือ “มรรคมีองค์ ๘ “ อันประกอบด้วย
1. สัมมาทิฏฐิ
2. สัมมาสังกัปปะ
3. สัมมากัมมันตะ
4. สัมมาวาจา
5. สัมมาอาชีวะ
6. สัมมาวายามะ
7. สัมมาสติ
8. สัมมาสมาธิ
มรรคมีองค์ ๘ ที่ว่านี้ ก็คือ หลักการฝึกตน ตามสิกขา ๓ โดยจัดหมวดได้เป็น อธิศีลสิกขา อธิจิตตสิกขา และอธิปัญญาสิกขา การมีศีลก็คือการทำพื้นฐานให้พร้อมซึ่งโอกาสที่จะเจริญก้าวหน้า การฝึกจิต คือ การทำใจแน่ว มั่นคงสู่เป้าประสงค์ การมีปัญญาก็เพื่อวินิจฉัย ชี้นำทางที่ถูกต้องถึงที่หมาย เมื่อมีสามส่วนนี้ การเดินทางไปที่สู่สิ่งที่ดี ย่อมบังเกิดขึ้น

ในส่วนจิตนั้นเป็นสิ่งสำคัญในกระบวนการนี้ เพราะ กรรมใดจะเกิดขึ้น ย่อมต้องเกิดจากมโนกรรมเป็นขณะแรก หรือ เกิดความต้องการที่จะทำสิ่งใดสิ่งนั้นก่อน จึงลงมือประพฤติปฏิบัติ คิดหาหนทาง เช่น เมื่อเราจะเดินทางเราย่อมเกิดความคิดที่จะเดินก่อน แล้วจึงดูเหตุปัจจัยต่างๆ ถ้าไม่อยากเดิน ก็จบตรงนั้น เมื่อจิตเราน้อมที่จะเดินไปสู่ทางแห่งมรรคแล้ว จิตจะบ่มความต้องการที่จะละอกุศลทั้งหลาย เมื่อมองกลับมาที่ตัวตนจิตก็พยายามกำจัดอกุศลที่คงค้างอยู่ จิตเร้ากุศลให้เกิดพอกพูนในขณะเดียวกันจิตก็เพียรรักษาความดีให้ดำรงตลอดสืบไป

เมื่อเรามีจิตที่แน่วแน่ มั่นคง แจ่มชัดขึ้นและประกอบด้วยกุศล เราย่อมเกิดพลังที่จะทำสิ่งดีๆได้อีกมากมาย เกิดฉันทะใจรักในการกระทำ เกิดความวิริยะบากบั่นเพื่อความสำเร็จ ในขณะที่ทำก็ไม่วอกแวก ไม่ซ่านส่ายไปในสิ่งยั่วยวนรอบข้าง และไม่นิ่งนอนใจ รู้ตัวทั่วพร้อม ซักซ้อมฝึกฝนตนสม่ำเสมอ เรียกได้ว่า จิตเป็นปัจจัยแรก ท่ามกลาง และที่สุดของการกระทำของมนุษย์เรานั่นเอง ดังนั้นเมื่อเราต้องการก้าวไปสู่สิ่งที่ดีงาม การฝึกจิตให้พรั่งพร้อม มีกำลัง ฉับไว ว่องไวแจ่มชัดย่อมส่งผลสู่การกระทำอันประเสริฐทั้งหลาย เราจึงควรหมั่นฝึกสติในการอยู่กับปัจจุบันขณะ ไม่ปล่อยให้จิตหลงไปกับกิเลส อารมณ์ที่กระทบ ฝึกนั่งสมาธิสม่ำเสมอ หรือ เมื่อกระทำการใดก็ทำด้วยสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้นให้ตลอด และประกอบความเพียรในทุกสิ่งอย่าง ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะสำเร็จ ลุล่วงตามประสงค์ใจหมาย
สรุปความว่า “การฝึกจิต” จนจิตดีนั้นย่อมเป็นปัจจัยให้ริเริ่มฝึกฝนพัฒนาตน ตามหลักไตรสิกขา ประคับประคองให้ดำเนินตามมรรคมีองค์ ๘ ไปตลอดรอดฝั่ง ก้าวไปสู่ทางแห่งความสำเร็จ และปลายทางที่ประเสริฐสูงสุด คือ นิพพาน อันเป็น”สิ่งที่ดี”ที่สุดทางพุทธศาสนา

2007-08-16T22:04:00.000-07:00

“นัตถิ อัตตา กุโต นิรัตตัง วา”สิ่งที่ยึดถือไว้ก็ไม่มี แล้วสิ่งที่ต้องปล่อยจะมาจากที่ไหนเล่า

ปฏิจจสมุปบาท

2007-08-16T21:58:00.000-07:00

The conditional Arising and cessation of All phenomena

พระอานนท์

2007-08-16T21:50:00.003-07:00

พระอานนท์ขณะปรารถความเพียรตลอดคืน ก่อนรุ่งเช้าก็บรรลุธรรมก่อการสังคายนาครั้งที่ ๑

กำลังมีสติอยู่จ๊ะ

2007-08-16T21:41:00.002-07:00

ความสุขจะหาจากที่ใดหนอ ทุกวันนี้เราเริ่มหามันยากขึ้นๆ เรามักคิดว่า ความสุขของเรารอเราอยู่ข้างหน้า เราเห็นมันชัดบ้าง พล่าบ้าง ที่ข้างทางนั้น เราเห็นตัวของเราได้ไปเรียนต่อ เมื่อกลับมาเราจะมีงานการทำที่ดีกว่านี้ มีครอบครัว มีบ้านซักหลัง ตอบแทนคุณพ่อแม่อย่างที่คนๆหนึ่งจะทำได้ มีเวลาได้ไปเที่ยวหลายๆที่ เราอาจคาดหวังถึงการเที่ยวรอบโลก นั้นคืออนาคตที่เราวาดไว้ เราจัดเตรียม พื้นที่สำหรับความสุขมากมาย เพื่อที่ว่าวันหนึ่งในที่แห่งนั้นเราจะผสานเข้ากับความสุขได้อย่างเต็มอิ่มในท้ายที่สุด

เราสามารถที่จะมีความสุขได้ง่ายกว่านั้น ที่เราเคยได้ยินบ่อยๆว่า ความสุขอยู่ในปัจจุบัน หรือ ตื่นตัวตื่นรู้อยู่เสมอ ทั้งสองนี้มีสติอยู่เป็นพื้นฐาน ทำงานอยู่อย่างขมักเขม้น การเจริญสติจะช่วยให้เรารู้สึกถึงพลังบางอย่าง เหมือนเอามืออังบนชามข้าวต้มร้อนๆ ในคืนหนาว ละมัง พลังสตินี้จะพาเราสู่หนทางใหม่ ที่เราละเลยและปล่อยมันทิ้งไว้

ข้าวต้มร้อนๆ เมื่อปล่อยไว้ก็เย็นชืดหมด

รอบตัวเรานั้นเต็มไปด้วยอารมณ์นานา ใจที่อ่อนหัดก็ชื่นชอบที่จะดื่มกินอารมณ์ด้วยความเอร็ดอร่อย บางครั้งเราเดินเพียงไม่กี่ก้าว เราคิดไปได้ไกลถึงอีกซีกโลก เดินมาแล้วไม่รู้ว่าเดินมาทำไม หรือลืมทาง นี่เองเพราะใจเรากำลังสนุกสนานกับรสอารมณ์ เราเองก็เอาใจช่วยมันซะด้วย

สติจะช่วยเราให้มารู้ตัวทั่วพร้อมที่ตัวเราจริงๆ อาจจะเป็นที่ลมหายใจ หรือร่างกายของเรา สติจะทำให้ตัวเราได้เรียนรู้อาณาเขตของความสุขแห่งใหม่ เบิกบานใจ และผ่อนคลาย เราสามารถที่จะยิ้มเพราะอิ่มจากข้างใน ถ้าเราเจริญสติตลอดวัน ความสุขในทุกวินาทีเกิดขึ้นได้จริง และจะรู้ถึงสภาวะของมันได้เฉพาะตัวเองเท่านั้น คนทั่วไปจะสังเกตความเปลี่ยนแปลงจากรอยยิ้มที่ไม่จางคลายจากใบหน้าเราเลย และถามเราเสมอว่าทำไมดูมีความสุขจัง นั้นคือสัญญาณแห่งความสุขที่แท้ เมื่อมีความสุขแบบนี้ก็คือการปฏิบัติธรรม เราจะมองเห็นตถาคตยืนยิ้มให้เรา ให้กำลังใจเราอยู่ตลอด

สุขไม่ต้องความหา เพียงแค่เปิดโอกาสสัมผัสใจด้วยสติเท่านั้น ที่สำคัญมันง่ายกว่าการหาเงินมาซื้อความสุขเป็นไหนๆ เราไม่หาเงินเพื่อซื้อความสุขอีกแล้ว คงเป็นเรื่องโง่เขลาที่สุด ถ้าเรื่องราวชีวิตของใครคนหนึ่ง จะเกิดมาเพื่อเรียน ทำงาน มีบ้าน มีรถ มีลูก มีเงิน มีลูกน้อง มีโล่รางวัล มีหลาน ได้นอนโรงพยาบาลนานๆแล้วก็ตายจาก ซ้ำๆกันไป คนแล้วคนเล่า ถ้ำดำรงสติจนอยู่เสมอ เราจะให้คุณค่า ให้รางวัลกับตัวเราเองตลอดเวลาโดยจะเลือกทำงานที่มีประโยชน์ทั้งแก่ตัวเองและคนรอบข้าง ความสุขขณะที่ทำงานทำให้เราทำงานได้อย่างเต็มความสามารถ และมองเห็นเป้าหมายของงานและชีวิตที่ชัดเจน เปลี่ยนจากการเป็นเพียงผู้สนองความต้องการของสังคมไปเป็นผู้นำสังคม มุ่งไปเพื่อประโยชน์สุขที่แท้ของตน ครอบครัว สังคมและธรรมชาติ

หลังจากนี้
ถ้าเจอเพื่อนคนไหนถามเราว่า ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่
เราก็ตอบอย่างแช่มช้าว่า กำลังมีสติอยู่จ๊ะ

เอาล่ะเอามืออังข้าวต้มมาตั้งนาน ได้เวลากินกันแล้วล่ะ

มีเพื่อนคนหนึ่งถามว่า เมื่อเรายังมีกำลัง การไปเที่ยวหาประสบการณ์จากหลากหลายแหล่ง ไม่ปล่อยให้เฉยอยู่นิ่ง ได้ไปเห็นชีวิตความเป็นอยู่ของวัฒนธรรมต่างๆ ได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ ได้เพื่อนใหม่ การได้ถ่ายรูปสวยๆหรือนั่งเขียนกลอนบรรยายความประทับใจซักบท คือ รสชาติของชีวิต อย่างนี้ถูกไหม

อันที่จริงแล้วการได้พบปะกับสิ่งใหม่ นั้นสวยงามและน่าจดจำ เราทุกคนเมื่อได้ทำอย่างนั้นก็ชื่นชอบและรู้สึกได้ว่าเราได้เปลี่ยนไปทุกครั้งที่เดินทาง เราเก็บเกี่ยวสิ่งต่างๆ เพื่อให้เราคนเดิมมีคุณค่า กว้างขวาง มีความสุขขึ้น มีพลังพร้อมที่จะกลับมาทำงาน พร้อมที่จะกักเก็บความสุขนั้นเอาไว้ให้นานที่สุดจนกว่าจะได้ออกสู่การเดินทางครั้งใหม่

อิสระ

2007-08-16T21:41:00.001-07:00

ถ้าฉันกำลังมอง ฉันก็จะได้เห็น
เห็นสิ่งที่สวยงามกว่าที่เคยมอง

ถ้าฉันกำลังฟัง ฉันก็จะได้ยิน
ยินสิ่งที่ไพเราะกว่าที่เคยฟัง

ถ้าฉันกำลังสูดดม ฉันก็จะได้กลิ่น
กลิ่นที่ละม่อมกว่าที่เคยดอม

ถ้าฉันกำลังลิ้ม ฉันก็จะได้รส
รสอันลุ่มลึกกว่าที่เคยลิ้ม

ถ้ากายฉันกำลังไหว ฉันก็จะได้สัมผัส
สัมผัสที่ซึมซับกว่าที่เคยไหว

หนทางเท่านี้แหละ เท่านี้แหละเอง
ที่ฉันจะโปร่งเบา เสรี สุข สันติ

และเมื่อฉันรับรู้สิ่งใด ฉันก็จะปล่อยให้ผ่านไป
อย่างแผ่วเบาและงดงาม
แล้วขณะนั้นเอง เธอจะสัมผัสได้ถึง

อิสระที่อิสระกว่าที่เคยอิสระ

บ้างไหม

2007-08-16T21:39:00.000-07:00

เธอเคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม
ที่ว่า มีเวลาก็ไม่ใช่
ล่องลอยก็ไม่ใช่
อบอุ่นก็ไม่ใช่
หนาวก็ไม่ใช่
มีเรี่ยวแรงก็ไม่ใช่
อ่อนแรงก็ไม่ใช่ ไม่ใช่หลายๆอย่าง

ช่างผ่อนคลายเสียจริง
จะว่าสบายก็ใช่
โปร่งโล่งก็ใช่
สวยงามก็ใช่
ไหลเอื่อยก็ใช่
มั่นคงก็ใช่ ใช่ในหลายๆสิ่ง

ไม่ได้เกิดตลอดเวลา แต่มันมีอยู่ตลอดทุกขณะ
ฉันเพียงเตรียมการ ต้อนรับ และเปิดโอกาส
ชักชวนว่า “มาเถิด เธอเอ๋ย”
เมื่อเธอปรากฏตัว เธอจะนั่งอยู่ในบ้านของฉัน
ที่มุมเก้าอี้ ไล้โลมด้วยแดดอุ่นๆยามเช้า
บ้านฉันดูชื่นฉ่ำขึ้นมาทันที
เบิกบานขึ้นมาทันใด

ตั้งแต่วันนั้น
เธอก็นั่งอยู่ตรงนั้นแล
“โลกนี้จะงามอย่างไร ถ้าไม่มีเธอ”จริงอย่างคำเขาว่า
บางครั้งเธอจะแวบหายไป ฉันกระวนกระวาย
เธอก็มักเตือนสติฉันว่า
“ดูดีๆ คุณเอ๋ย” แล้วเธอก็กลับมาตรงนั้น

เธอเคยไปที่บ้านคนอื่น ฉันเคยถาม
ที่ไหนเล่าที่เธอเที่ยวไป ที่ไหนที่เธอชอบใจ
“ถ้าเธอตั้งใจใช้ชีวิต เธอก็จะพบฉัน คนอื่นๆก็เหมือนกันกับเธอนั่นแล”
เธอตอบฉัน เงยหน้าเล็กน้อยแล้วหลับตาพริ้ม

ยิ้มมุมปากของเธอสะกดฉันไว้

ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเธอไป ลืมเธอเสีย ที่เผลอมองดูเธอ
“ฉันจะตั้งใจมีเธอ ”

เธอยิ้มรับ
แล้วเราทั้งสองนั่งสงบนิ่ง
ที่มุมเก้าอี้เดิม แสดแดดปรับเปลี่ยนมุม เม็ดฝุ่นน้อยๆ
ล่องลอยดุจหิ่งห้อย ริ้วม่านกระเถิบตัวเชื่องช้า
ที่นั้นฉันคิดถึงใครบางคน

เธอจะเคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม
ที่ว่า มีเวลาก็ไม่ใช่
ล่องลอยก็ไม่ใช่
อบอุ่นก็ไม่ใช่
หนาวก็ไม่ใช่
มีเรี่ยวแรงก็ไม่ใช่
อ่อนแรงก็ไม่ใช่ ไม่ใช่หลายๆอย่าง

ช่างผ่อนคลายเสียจริง

จะว่าสบายก็ใช่
โปร่งโล่งก็ใช่
สวยงามก็ใช่
ไหลเอื่อยก็ใช่
มั่นคงก็ใช่ ใช่ในหลายๆสิ่ง

ฉันเคยสัมผัสอยู่บ้างแล
เจ้าสิ่งนี้เธอคงเรียก แทนว่าความสุข ละมัง

กายของใคร

2007-08-06T21:34:00.001-07:00

ความแก่ย่อมทำรูปที่น่ารักให้ยิ่งเศร้าหมอง
โรคร้ายย่อมขจัดเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกาย
ความตายย่อมฉุดคร่าอัตภาพ
ที่บำรุงรักษาด้วยเครื่องใช้สอยนานัปการ
ประโยชน์อะไรเล่าจะพึงมีในร่างกาย
(เตลกฏาหคาถา ข้อ ๒๙)

เรา

2007-08-06T21:33:00.001-07:00

เราเดินเคียงข้างกัน ไม่มีใครนำ ใครตาม
เรานั่งมองกัน ไม่มีใครเป็นผู้มองหรือผู้ถูกมอง
เราหมั่นเอาใจกัน แต่ไม่ตามใจกัน( โดยเฉพาะใจของตัว)
เราไม่เคยรอกัน เพราะเราไม่เคยแยกจากกัน
เราไม่เชื่อว่านาฬิกา จะวัดเวลาความรัก
เรารักกันเท่านี้แหละ ไม่มีมากกว่านี้ น้อยกว่านี้
เราชื่นชมกันและกัน โดยการปรับปรุง แก้ไขไม่หยุดยั้ง
เราเหมือนกัน เพราะเราก็คือเรา เราก็คือไม่ใช่เรา
เราไม่เหมือนกัน เพราะความแตกต่างช่วยเติมเต็ม
เราเติมน้ำให้กัน ไม่มีใครสนใจเติมแก้วของตัว
เราอยากเห็นรอยยิ้ม เราจึงยิ้มให้กัน
เราอยากเห็นเรา มีอิสระ เราจึงบ่มเพาะอิสระในใจเรา
เรานั่งมองดูการจากไป เหมือนดั่งใบไม้ที่ปลิดจากกิ่ง
และการกลับมา ก็คือใบอ่อนที่แตกยอดออกมาใหม่
เราใกล้กันได้เสมอ ถ้าเราเข้าใจความห่าง
เราห่างกันเสมอถ้าเราไม่เข้าใจความชิดใกล้
เรารักทุกสิ่ง เพราะมันเป็นเรา
เราเป็นอิสระ ล่องลอย เชื่องช้า
เราอบอุ่น เหลือคณา
ฉันรักเธอ เธอรักฉัน ทำให้เราเกิดทุกข์ขึ้นในใจ
ถ้าเราสลัดความเป็นเธอ กับ ฉัน
รักก็จะเป็นของกันและกัน เป็นของเรา
เป็นอิสระที่สัมผัสได้และน่าใฝ่หา

ห้องเดียวกัน

2007-05-10T21:36:00.000-07:00

คืนแรกในฐานะพระใหม่ ผมจับฉลากได้นอนห้องเบอร์ 5 อยู่ชั้นสอง เป็นกุฏิที่สะดวกสบายกว่าชั้นล่าง
เพรามีห้องน้ำในตัวและมีแมลงก่อกวนน้อยกว่า

โถงกลางเป็นทางเดินยาว สองฝากเป็นทางเข้ากุฏิ และส่วนกลาง ที่ๆพระจะได้ฉันน้ำปานะ และพูดคุยกัน
สุดทางเป็นห้องพระ ซึ่งตอนนี้ถูกดัดแปลงเป็นกุฏิพระใหม่ได้อีกสองห้อง การได้อยู่ชั้นสองก็ดีไปอีกอย่างเพราะ
อยู่ใกล้พระอาจารย์เรียกว่านอนห้องข้างๆกันเลย
นึกสงสัยจะปรึกษาอะไรก็เคาะได้ทันที
ทำให้นึกถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัยถ้าเป็นอย่างนี้บ้างก็คงจะดี

ห้องเบอร์ห้านี้ ที่ผมจับได้นี้ ยังมีพระจำอยู่แต่ในตอนนั้นท่านอาพาธ ผมเลยได้อาศัยไปก่อน
ผมไม่เคยพบหน้าและไม่รู้จักชื่อ
แต่ภายในห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือก็พอบอกได้ว่าท่านสนใจใคร่รู้สิ่งใด
มีหลายเล่มที่ผมอยากอ่าน บางเล่มก็อ่านแล้วเหมือนกัน หลายเล่มหนามากจนกลัว

คืนนั้นผมหยิบ ชาตกาล100 ปี ประวัติชีวิต การงานและหลักธรรม มาอ่านคลายเหงา
หวังว่าถ้าท่านหายกลับมาแล้วเราคงจะอ่านจบพอดี

หลังจากนั้นไม่นานท่านก็กลับมาพักที่วัดเพราะมีปัญหาเรื่องการรักษาของโรงพยาบาล
ที่ไม่มีน้ำใจต่อพระสงฆ์
พระอาจารย์บอกว่า ท่านว่า กลับมาตายที่วัดยังจะดีกว่า
ตอนแรกก็นึกเสียดายที่ผมเพิ่งขัดห้องน้ำ ซักผ้าเช็ดเท้าและซักผ้าปูเก้าอี้
แต่คิดอีกทีก็รู้สึกดีมากทีเดียว
ผมระเห็ดไปนอนห้องอื่น แต่เป็นชั้นสองเหมือนเดิม

ผมแวะไปเคาะทำความรู้จักกับท่าน
ท่านดูอ่อนเพลีย หายใจไม่สะดวกและไออย่างหนัก
ผมชวนท่านไปงานปาฐกถาธรรม ของท่านติชนัทฮันท์
เร็วนี้ (แอบเห็นหนังสือ ท่านนัท ฮันท์ ในกุฏิท่านหลายเล่ม)
ท่านสนใจมาก แต่ขอดูอาการก่อน

ท่านเป็นมะเร็งที่ปอดครับ ตอนนี้ก็ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่
เมื่อวานผมเอาหนังสือสัมภาษณ์คุณหมอที่พิชิตโรคมะเร็งร้ายได้สำเร็จ
หวังให้ท่านมีกำลังใจ

แต่วันนี้ท่านพระอาจารย์แจ้งข่าว
หลังจากที่นำตัวพระท่านนั้นไปส่งโรงพยาบาลจุฬาฯกลางดึก
เนื่องจากมีเตียงว่างพอดี ซึ่งหาโอกาสนั้นได้ยากมาก
ว่าท่านเป็นมะเร็งขั้นที่ 4 แล้ว มีเวลาอยู่ได้อีก
2-6 เดือน
ท่านไม่ได้สูบบุหรี่ บวชมาสองปีแล้ว ใช้ชีวิตสมณะ
ที่เรียบง่าย
ท่านเพิ่งเริ่มป่วยเมื่อต้นปี
เดือนที่แล้วท่านยังออกบิณฑบาตร
ตามหน้าที่ ด้วยความแข็งแรง

แม้เพิ่งจะรู้จักแต่ก็รู้สึกเสียใจแทน
ทำได้เพียงร่วมกันส่งผลบุญจากการปฏิบัติธรรมให้ท่าน

จงตั้งตนอยู่ในความไม่ประมาท พระพุทธเจ้าว่าไว้
ท่านทั้งหลายก็พึงทำความดีให้ถึงพร้อมด้วยเถิด
เพราะพรุ่งนี้เราจะตื่นไหม มิอาจทราบได้

"ผมยืมหนังสือไปอ่านเล่มนึงครับ หลวงพี่"
"ดีๆ อนุโมทนาๆดีมากๆไม่เป็นไร"

ตอนนี้อ่านไปครึ่งเล่มแล้วครับ จะรีบคืนให้นะครับ

ณ ที่นั้นฉันเห็นเธอ...

2007-05-01T23:26:00.000-07:00

ฉันกำลังมองท้องฟ้าสีคราม

ท้องของฟ้าปรับเปลี่ยนหมุนเวียนตามสภาพ

บางวันฟ้าจ้า

บางวันฟ้าครื้ม

ประดับด้วยพลอยดาว

ฤาปุยขาวเมฆา

จะแปรไปเยี่ยงใด
ฟ้าก็ยังเป็นฟ้า อยู่วันจนค่ำ

พู่กันของใครหนอ

แต้มสีแดงในยามใกล้ค่ำ

สีม่วงในยามฝน

มึดมิดหลับไหล

ฤาเหลืองอร่ามในยามเช้า

ไม่ว่าจะแปรสีสันไปเยี่ยงใด
ฟ้าก็ยังเป็นฟ้า อยู่วันจนค่ำ

แล้วเธอล่ะเห็นมันอยู่ไหม

แหงนดูซิ แหงนดู

ฟ้าอยู่ที่นั่นตลอดเวลา

จริงแท้ แน่นนอน

และเป็นฟ้าเดียวกับที่ฉันเห็น

แต่ฉันกำลังฝึกฝน

กับปีกและขน ที่มีคนให้ฉันมา
เป็นสิ่งที่ฉันเฝ้ารอมานาน

มันยังดูติดขัดในช่วงแรกๆ
แต่ฉันมีฉันทะ และศรัทธา

ฉันยังเป็นคนเดิม บอกเธอมั่นเหมาะ
แม้ว่าจะห่มคลุมด้วยขนบริสุทธิ์บนปีกคู่นี้

ฉันกำลังหัดบิน

นี่...แล้วเธอล่ะเห็นฉันอยู่ไหม

แหงนดูซิ แหงนดู

ฟ้าอยู่ที่นั่นตลอดเวลา

จริงแท้ แน่นนอน

และเป็นฟ้าเดียวกับที่ฉันคนนี้

กำลังเข้าใกล้ ใกล้ขึ้นทุกปัจจุบันขณะ...

ช่างสดชื่นและเบาบาง
และในวันที่ฉันได้มองลงจากฟ้า
ณ ที่นั้นฉันเห็นเธอ...และเธอจะเห็นฉัน

ฐ.สารัฏฐิโต

Piglet&Pooh

2007-04-01T09:44:00.000-07:00

Piglet sidled up to pooh from dehind.
"Pooh" He whispered.

"Yes Piglet?"

"Nothing",said Piglet,taking Pooh'paw

"I just wanted to be sure of you"

ทั้งคู่คงเดินด้วยกันมานานพอสมควรและคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย พิกเล็ทเลยต้องขอเสียงโดยการเรียกพูห์ เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า " มีอะไรเหรอพิกเล็ท" พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบกลับว่า "เปล่า" ไม่มีอะไร " แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"

ภาพนี้ ถ้อยคำสนทนานี้เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้ามา ควรเป็นเขาหรือเปล่าที่น่าจะเป็นฝ่ายขอเสียง จากพิกเล็ท ว่ายังเดินตามมาหรือไม่ นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลใจของพิกเล็ทเองที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา

ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดีแต่ก็มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป หันกลับมามองข้างหลังอีกทีอาจจะเศ้ราใจ หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ ไม่มีใครเดินตามเรามาอีกแล้ว

ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ ไม่อยากเดินตามหลังเช่นกันกลัวตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง.............. จาก "แค่อยากรู้เธอยังไม่ลืมฉัน"

ตีพิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ "ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต" ปราย พันแสง

หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน วันอาทิตย์ 12 ธันวาคม 2542

That's lovely
Thanks Amm

2007-04-01T09:35:00.003-07:00

From port

I know
I have found someone.
I Know
I can find.
I Know
I could fly.
Cause I tried.

I know.

with my own two hands

2007-02-15T01:09:00.000-08:00

BEN HARPER - WITH MY OWN TWO HANDS

i can change the world
with my own two hands

make a better place

with my own two hands
make a kinder place
oh with my oh with my own two hands

with my own with my own
two hands
with my own with my own
two hands

i can make peace on earth
with my own two hands
and i can clean up the earth
lord with my own two hands
and i can reach out to you
oh with my own two hands
with my own with my own
two hands

oh with my own with my own
two hands

i'm gonna make it a brighter place
(with my own) i'm gonna make it a safer place
(with my own) i'm gonna help the human race
with my own with my own
two hands

now i can hold you
in my own two hands
and i can comfort you
with my own two hands
but you've got to use
use your own two hands

use your own use your own
two hands
use your ohohohown
two hands
and with i own with i own
two hands
with i with i with i own
two hands
with my own with my own
two hands

i'm gonna make it a brighter place
(with my own) i'm gonna make it a safer place
(with my own) i'm gonna help the human race
(with my own) oh make it a brighter place
i can hold you
and i comfort you
but you got to got to got to got to got to got to
got to got to uhuhuse
use your own
use your own lord
use your own use your own
two hands

น้ำตาหน้าหนาว

2006-12-28T21:30:00.000-08:00

เมื่อกระดิ่งเจี้อยแจ้ว ม่านเริงระบำ
ตะวันขี้เซา เสื้อหนาวในตู้
ลมหนาวแวะมาเยี่ยมผมอีกครั้งแล้ว

ทุกปีเมื่อใกล้ถึงหน้าหนาว
เราสองคน ผมและเธอจะมีกิจกรรมอยู่อย่างหนึ่งที่ร่วมกันทำ
นั่นคือ “การถักไหมพรม” สำหรับหน้าหนาวที่ใกล้เข้ามา
ที่เรียกว่าร่วมกันทำ เพราะผมมีส่วนไม่น้อยในการ”ช่วย”นอนบนตักเธอ
ขณะเธอกำลังจดจ่อกับการสอดด้าย วงแล้ว วงเล่า บ่อยครั้งที่ผมเพลินจนหลับ

จังหวะการถักของเธอดูจะเรียกว่ามืออาชีพก็คงไม่อายปาก
ผมเฝ้ามองก้อนไหมพรมค่อยๆฟักตัวกลายเป็นสิ่งใหม่
แม้เธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆที่ไม่มีพลังยิ่งใหญ่
แต่เธอเป็นผู้เปลี่ยนก้อนไหมให้กลายเป็นหมวก ถุงมือ เสื้อหนาว ผ้าพันคอ
เป็นทุกอย่างสำหรับหน้าหนาวที่จะมาถึง

“แม่ๆๆๆ” เจ้าหมวก ถุงมือ ผ้าพันคอ ร้องระงม
ผมเอง ไม่ได้ยินคำว่า พ่อ หรืออะไรเทือกนั้น
แหม น่าน้อยใจไหม

ทุกหน้าหนาว กลับอบอุ่นเสมอ

และปีนี้เธอเองก็คงนึกในใจแล้วล่ะว่าจะถักเป็นอะไรดี
เราตัดสินใจว่าปีนี้เราจะถักแบบไหมลายใหม่ และสีสันที่ไม่เคยมีมาก่อน
แต่มีข้อแม้ว่าผมต้องช่วยกันเลือกไหมส่วนเธอจะเป็นฝ่ายถัก
“ห้ามอู้ ”เธอย้ำ

ผมบรรจงเลือกไหมและเราก็จะเริ่มทำตั้งแต่วันนั้น
ผมรู้สึกมีส่วยร่วมกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ไม่เหมือนครั้งก่อนเลย
คือ ผมเห็นเธอถักทอมันด้วยมือ
ผมแปลกใจยิ่ง เมื่อก้อนไหมพรมเหล่านั้นก็ลดลงอย่างที่เคยเป็น
แม้ว่ามันจะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสิ่งใหม่ปรากฎออกมา
ผมถามเธอหลายต่อหลายครั้ง
ว่าคอเลคชั่นใหม่ที่เธอว่ามันจะเป็นอย่างไร

“ขออุบไว้ก่อน” เธอตอบ

ไม่กี่เดือนหลังจากวันนั้น เห็นสิ่งใหม่ที่เธอมอบให้ผม
แน่นอนเธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆที่ไม่มีพลังยิ่งใหญ่
แต่เธอเป็นผู้สร้างสิ่งใหม่ที่แสนอบอุ่น อบอุ่นยิ่งกว่า หมวก ถุงมือ เสื้อหนาว ผ้าพันคอ
หรือใดๆที่เคยถักมา
ปีนี้เธอถักสิ่งที่แสนอบอุ่น
เป็นทุกอย่างสำหรับหน้าหนาวที่จะมาถึง

“แม่ๆๆๆ” เจ้าหมวก ถุงมือ ผ้าพันคอ ร้องระงม
ผมเอง ไม่ได้ยินคำว่า พ่อ หรืออะไรเทือกนั้น

เสียงแผ่วเบาลอยมาจากข้างกองไหมพรม
ผมผละจากตักเธอเดินดุ่มไปดูใกล้ๆ
“ปาป๊า”เสียงน้อยลอยอ้อยอิ่ง
น้ำตาหน้าหนาวกลั่นตัวแทบจะทันที
...น่าดีใจไหม

และเหมือนทุกครั้ง
ทุกหน้าหนาว กลับอบอุ่นเสมอ

ฤดูกาลก็คือเรา
เราก็คือฤดูกาล
ฉันใดก็ฉันนั้น

ค่ายห้องสมุดดิน

2006-11-09T02:38:00.000-08:00

พี่ไก้เซิ้งคับเซิ้ง

ปาล์มมี่ จักจี้ จิฟฟี่ ตูมตู้ม

สามสาวขาประจำ

ข้าวหลามบ้านๆ จกกินกันอยู่สี่ห้าคน

ดีคับผม เหมาะสมคับลุง ลุงเจ๋งจิง

หนังสือบนชั้นในเรือนนอน เล่มไกลนั้น เป็นของเด็กๆทำกันเองน่ารักมากๆ

หลับคาไดอารี่เลยคับ

ปลาดุกอร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกก โชว์ฝีมือโดยจัมโบ้

ต้นกล้าข้าวที่หลังบ้านลุง สุ่น

ผลงานที่ได้ แหม!ภูมิใจ

ขนาดคนกะขนาดบ่อมันพอดิบพอดี จิง

พี่อะตอม ณ บ่อดิน

พี่แก้ว สมาชิกรักษ์เขาชะเมาตัวจิง

ค่ายเขาชะเมา อาหารทุกมื้อเลิศรสๆ

เจ้าซูโม่ แต่งหน้ามาเข้ากล้อง

อุปกรณ์ถ่าย ทอดความในใจ

โอ้ว!ของเขาลุยจิง

จิตอาสาบนถุงเป็นพระเอก โดยมี นุ้งนิ้งกับเล็ก เป็นฉากหลัง

สิ่งมีชีวิต

2006-11-07T07:35:00.000-08:00

บันทึกเรื่องราวการออกค่ายอาสาสร้างห้องสมุดดิน กลุ่มรักษ์เขาชะเมา

วันนี้ฉันตื่นขึ้นด้วยอารมณ์ที่แจ่มใส แม้ผิวกายจะเริ่มแห้งกร้านเพราะแรงแห่งลมหนาว แจ่มใสเพราะอะไรน่ะหรือ เพราะวันนี้เป็นวันเริ่มค่ายห้องสมุดดินอีกครั้ง ฉันรอคอยวันนี้ วันที่ทุกคนจะกลับมาหลังจากที่ค่ายห้องสมุดดินคราก่อนได้ทำอิฐ ก่อผนังไปแล้วบางส่วน คราวนี้จะสูงขึ้นอีกเท่าไรกัน จะมากกว่าคราวที่แล้วมั๊ยน้อ

บ้านดินที่เสร็จเรียบร้อยไปแล้วหลังหนึ่งนั้นตั้งงามเด่นอยู่ฝั่งซ้ายของทางเข้า เบียดบังเจ้าลีลาวดีและหูกวางวัยละอ่อนต้นนั้นให้เอียงอาย อีกฝั่งหนึ่งเป็นบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยต้นหญ้าชูชันขยันกันพ้นน้ำ ดูเผินๆเหมือนเป็นผืนดิน ใครเดินไม่ดี ก็จะมีคนตกน้ำให้ดูละทีนี้

บ่อน้ำ บ้านดิน เราเป็นญาติกันอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะดินที่รังสรรค์สถาปัตยกรรมชิ้นเอกนั้นก็ไม่ได้ขนถ่ายมาจากแห่งหนใด หากแต่ถูกตัก ถูกคลุกเคล้า จากดินที่เคยถมเต็มบ่อนั้นเอง เมื่อดินเหล่านั้นได้ห่มคลุมปกป้องผู้คน เจ้าบ้อก็กลายเป็นบ้านหลังน้อยๆให้เจ้าปลาชนิดต่างๆได้อาศัย

ไม่ว่าจะต้นไม้ ใบหญ้า เหล่าปลา หรือสัตว์โลกย่อมอาศัยดินเป็นเสมือนบ้าน ที่คอยค้ำชูและเป็นที่พัก
อย่างเขาว่ากัน ไม่มีที่ใดสุขเท่าที่บ้าน(ดิน)

แว่วเสียงเครื่องยนต์ ไม่นานนัก รถตู้ รถกระบะ เริ่มทยอยเข้าสู่ลานกลางของกลุ่มรักษ์เขาชะเมา ทำให้ลานกว้างดูแน่นขนัดไปทันตา ไม่นานนักเหล่าคนใจดีก็เดินออกมายืดเส้นยืดสายและพักผ่อนให้หายเหนื่อย น้ำฝางใส่น้ำแข็งและขนมสอดใส่อีกนั่นที่ปลิดเอาความง่วง หาว หนาว เหนื่อย ออกไปสิ้น

เหล่าอาสาและเหล่าสมาชิกรักษ์เขาชะเมารวมตัวกันในบ้านดินหลังนั้น เพื่อทำความรู้จักซึ่งกันและกัน ชื่อ และสถาบันคงเป็นสิ่งที่หล่อหลอมภาพลักษณ์ของกันและกันได้เร็วที่สุด บางครั้งก็เป็นทางลัดให้เข้าใจกันแต่ก็มีบางทีเป็นเกราะ เพราะภาพลักษณ์ที่ห่มไว้ไม่ต้องใจกัน

แต่ไม่สำคัญสักนิด ถ้าเราทิ้งตัวตนแล้วมุ่งสู่จุดหมายเดียวกัน

บ่ายวันนั้นชาวอาสาเริ่มเรียงรายเข้าสู่ ลานห้องสมุดดิน หลุมจากค่ายก่อนที่ฉ่ำน้ำราวตาตุ่มถูกวิดออก เพื่อใช้งานต่อ เริ่มจากการใช้ชายแรงดีพร้อมจอบเสียม ช่วยกันตัด ขุด เฉาะ เอาดินรอบๆลงมากองรวมไว้ที่กลางบ่อ ดินที่อยู่ใต้พื้นจะจับตัวกันแน่นเหนียวเป็นพิเศษ ยิ่งดินร่วนละเอียดเท่าไรขั้นตอนต่อไปคือ การย่ำก็จะทำได้ง่ายขึ้น
เมื่อดินเริ่มทับถมจมรวมได้ที่ เหล่าอาสาก็ได้เวลาประชุมตีน น้ำช่วยหล่อลื่นและแทรกซึมให้ดินแตกตัวออกจากกัน ใส่พอให้เหยียบแล้วนุ่ม เย็นเท้า อย่าให้มากเกินไปเชียว เพราะถ้าดินเหลวเกิน ไม่จับตัว จะแก้กันก็ต้องตักดินมาเพิ่มแล้วเริ่มใหม่ เหนื่อยกันอีกที

เจ้าใส้เดือนเพื่อนฉัน ใส้เดือนที่มีหน้าที่ไชดินให้ร่วนซุย เพื่อรากไม้ได้เหยียดเท้าหยั่งลึก บัดนี้มันได้ถูกเหยียบถูกย่ำ ถูกตัด บนกองดินนั่น แต่ฉันรู้เหลือเกินว่ามันเต็มใจที่จะตาย เพื่อประโยชน์ที่มากกว่านั้น เจ้าใส้เดือนอยากเห็นบ้านดิน อยากเห็นเด็กน้อยมีการศึกษา เธอยิ้มให้ฉันในวินาทีสุดท้ายและรู้ฉันไม่ได้คิดไปเอง สีแดงจากใส้เดือนเมื่อถูกย่ำเหยียบ ไม่นานซากและคราบเลือดก็กลืนไปกับดินจนแยกมิออก ไม่ต่างจากสรรพชีวิตที่ร่วมหัวจมท้ายในบ่อนี้

แกลบเป็นส่วนผสมอีกส่วนเพื่อให้ดินจับตัวแข็งแรงและน้ำหนักเบา เปรียบเหทียบก็เหมือน ที่จับที่ยึดให้เหล่ามูลดิน การผสมก็ผสมให้เหนียวกว่าคราวแรกที่เป็นดินล้วนๆ เมื่อเหยียบดินกับแกลบพอเป็นเนื้อเดียวแล้ว วัดโดยการเหยียบเป็นรอยดู ถ้าไม่คืนรูป ทิ้งตัวลงมาหรือติดเท้าเป็นก้อนก็เป็นอันใช้ได้ ดินถูกลำเลียงใส่ถังนำไปยึดดินก้อนที่ตากแห้งแล้วเพื่อก่อเป็นอิฐ ยึดดินกับดิน และนำไปเข้าบล็อคไม้เพื่อทำเป็นอิฐ ต่อไป

ไม่เพียงแต่แกลบ ดินน้ำ เท่านั้นที่เป็นส่วนผสม สำหรับดินก้อนที่ดีมีประสิทธิภาพ แต่เหงื่อจะความเหน็ดเหนื่อย เวลาที่ใช้ร่วมกัน รอยยิ้มที่ร่วงโปรยผนวกกับเสียงหัวเราะ นั้นต่างหากที่ทำให้ดินเป็นดิน ทำให้ดินเป็นเพื่อน ทำให้ดินมีชีวิต เฉกเช่นเดียวกับปู่ ย่า ตา ทวด พี่ น้อง เครือญาติและเพื่อนของฉัน ที่ถูกชุบชีวิตและกระจัดกระจายไปทำหน้าที่อยู่ตามก้อนอิฐ ดินฉาบ ที่บ้านดินหลังนั้นและห้องสมุดที่กำลังก่อขึ้น

ฉันได้เพียงเฝ้ามองดูสองมือ สองเท้านั้นแสนมหัศจรรย์ การเกิดมาเป็นคนนี่ดีนักแล จะทำสิ่งใดก็ทำสำเร็จได้โดยง่าย ไม่ว่างานจะยากซักแค่ไหน เธอจะรู้ไหมว่าฉัน แดดที่พาดผ่าน ลมที่พัดพริ้ว พืชพรรณไพร แม้กระทั่งจิ้งจกและหมาตัวนั้น ต่างแอบเฝ้ามองดูพวกเธอ คอยให้ความสนับสนุนอยู่ห่างๆ และช่วยเหลือเท่าที่จะทำให้ได้ เธฮขาดฟืนก็ตัดไม้ไป กระหายก็ตักน้ำไป หิวก็จับปลาเด็กผักไป พวกเราแอบปลื้มกับจิตใจอันดีงามเหล่านั้น ฉันดีใจที่ฉันได้อาศัยอยู่ที่นี่ ที่ๆมีสังคมที่เต็มไปด้วยคนดี เพราะอย่างน้อยฉันก็เป็นเศษส่วนเล็กๆที่ทำให้น้องๆที่นี่ได้วิ่งเล่น เหยียบย่ำ มากว่า12 ปีแล้ว จากเด็กตัวเล็กๆวันนั้น ตอนนี้เติบใหญ่เข้ามหาวิทยาลัย มีมากที่ทำงานแล้ว เจ้าตัวเล็กรุ่นใหม่ก็น่าเอ็นดูไม่น้อย

แอบคิดเสมอ ว่าโตแล้วเธออยากเป็นอะไร ครู ตำรวจ หรือเปล่านะ ส่วนฉัน ฉันอยากเป็นบ้านให้เธอ เป็นห้องสมุด เป็นสิ่งที่เธอจะให้ฉันเป็น ฉันเฝ้ารอและเฝ้ามองถึงวันนั้น
เพราะตัวตนของฉันคือความฝันของเธอ

บ่อดินที่ผสมไว้เมื่อครู่ถูกตักไปจนหมด ชายร่างใหญ่ถือจอบ เดินอาดๆ ตรงมาที่เพื่อนๆที่รักของฉัน เธอกำมือฉันแน่นหลับตาพริ้ม ฉันแอบเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธฮ
“เวลาของฉันใกล้จะมาถึงแล้วล่ะ อีกไม่นานนัก อีกไม่นาน”
เธอบอกฉัน ฉันกล่าวลา ไม่นานนัก เธอก็ร่วงลงสู่บ่อดิน

สเน่ห์ของบ้านดินคือการดำเนินชีวิตระหว่างดินกับคนควบคู่ไปกับธรรมชาติ แน่นอนว่าธรรมชาติของดินย่อมต้องอาศัยตามลักษณะแรงดึงดูดและถูกกำหนดตามรูปแบบของเปลือกโลกที่ขึ้นตามภูมิประเทศต่างๆ การเปลี่ยนการจับตัวของดินให้อยู่ในแนวตั้งนั้นย่อมเกิดปัญหาการกัดเซาะ กระเทาะหลุดเป็นธรรมดา เมื่อคนสร้างบ้านดินขึ้นมาจึงต้องหมั่นอยู่ดูแล ซ่อมแซมอยู่เป็นนิจ ตรงไหนหลุดร่อน ก็ไปผสมมาปะ มายัดใหม่ เมื่อแห้งก็ใหม่เอี่ยมเหมือนเดิม ไม่ต่างอะไรกับการเลี้ยงดูกันและกัน

เสียงเครื่องดนตรี ดังเสนาะ มาจากศาลากลาง ฉันยังคงนั่งคอยอยู่ที่เดิม ชายตามองขึ้นไปตามเสียงนั้น คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วที่เหล่าอาสาจะพักแรม หลังจากกินมื้อเย็นอันแสนอร่อยเอร็ด ก่อนจากมีการจัดการแสดงสันทนาการเล็กๆเริ่มโดยการรำของสาวน้อยสองคน ต่อด้วยน้องตัวเล็กวัยห้าขวบ การสีไวโอลิน และการแสดงผสมผสานระหว่างคนกับหุ่นเชิด สร้างความบันเทิง ให้กับผู้มาเยือน ปิดท้ายด้วยการแสดงของเหล่าอาสาแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม การแสดงสนุกสนานเพลิดเพลินเช่นกัน แม้จะเตรียมการกันอย่างฉุกละหุก แต่ผลที่ได้ คือ เสียงหัวเราะและการแสดงที่พอเอาตัวรอดแบบไม่อายเด็ก ก่อนปิดการแสดงมีการกล่าวขอบคุณกันและกัน สีหน้าที่สังเกตุได้คงพอเป็นคำตอบว่าพวกเขามีความสุขกันเพียงใด ฉันเองพลอยดีใจไปด้วย คืนนั้น ผู้คนเริ่มทยอยไปนอน คนที่ยังไม่ง่วงก็นั่งเขียนสมุดค่าย บ้างก็เล่นดนตรี แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน อากาศไม่ร้อนไม่หนาว คืนนี้ไม่มีดาวมีเดือน แต่ดวงจันทร์เริ่มเต็มดวง วันเพ็ญเดือนสิบสองแล้วนี่ วันนี้วันลอยกระทงแล้ว พวกเขา จะแยกย้ายกันกลับไปลอยกระทงกันไหม ที่กรุงเทพงานลอยกระทงคงเหมือนที่นี่กระมัง งานน่ารักๆ แบบงานวัดที่เคยได้ฟัง เสียงจิ้งหรีดคืนนี้ไม่ระงม มีเพียงเสียงกบเสียงกรนกล่อมทั่วทุ่ง ราวตีสี่ทั่วบริเวณก็มืดสนิท มีเพียงฉันที่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

คนพวกนี้เป็นใครกันหนอ ทำไมเขาถึงได้มาเจอกัน ฉันไม่เคยพบไม่เคยเห็น มาแล้วก็จากไป มีหลายคนกลับมา บางคนหายไป บางคนเกิด บางคนตาย อยู่อย่างนี้ ฉันเองไม่มีอายุขัย ไม่มีเกิด ไม่มีตาย ไม่มีแม้กระทั่งตัวเอง ฉันอยู่ตรงนี้ มีชีวิตเพื่อตรงนี้ มีหน้าที่ที่ถูกกำหนดมาตั้งแต่เริ่ม มันดีไหมหนอที่ค้นพบตัวตนได้โดยมิต้องแสวงหา อย่างคนเขาต้องแสวงต้องหา ต้องค้นกว่าจะเจอตัวตนที่ควรเป็น ที่อยากเป็น อยากมี แต่ฉันเป็นดิน อย่างเก่งก็ไปเป็นดินเหนียว ดินร่วน ดินปนทราย ดินตมให้น้ำแล้วแต่สถานการณ์ อายุขัยก็แสนยาวนาน นานจนฉันไม่สนใจ ฉันอาจจะอายุหลายล้านปี แต่นั่นอาจจะเป็นวัยเด็กของดินอย่างฉัน ตอนนี้ฉันปวดหัวจังไม่รู้จักเรียกคนเหล่านั้นว่าอย่างไร

พี่ เพื่อน น้อง ปู่ หลาน หรือหลานดี

เช้าวันใหม่เริ่มอีกครั้งทุกคนตื่นขึ้นเองโดยไม่ต้องมีคนมาปลุก ลุกขึ้นทำภารกิจส่วนตัวแล้วก็หางานที่จะช่วยเหลือกันก่อนจะกินมื้อเช้า ข้าวต้มควันฉุยนั้นมีคนเติมไม่หยุดหย่อน รสชาติเป็นอย่างไรฉันอยากรู้จริง แต่ดูท่าถูกปากไม่หยอก หลังมื้อเช้า ทุกคนนั่งเป็นวงกลมเพื่อเฉลยบัดดี้ ที่แอบดูแลกันมาตลอดสามวัน บางคนเดาถูก บางคนเดาผิด สนุกสนานกันไป ศาลาแห่งนี้จึงดูเหมือนบ้านหลังใหญ่ ที่มีครอบครัวอาสาอาศัยอยู่
และไม่ว่าจะต้นไม้ ใบหญ้า เหล่าปลา หรือสัตว์โลกย่อมอาศัยดินเป็นเสมือนบ้าน ที่คอยค้ำชูและเป็นที่พัก
จวบจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตเราจึงกลับกลายเป็นผงดิน
ต้นทางจากท้องแม่สุดท้ายทุกคนก็เพียงผงฝุ่น ชีวิตก็เท่านี้ ไม่ว่าจะสูงเสียดฟ้ามาจากไหน ก็ต้องถูกเหยียบถูกย่ำเข้าซักวัน ดินหรือบ้าน ก็คือปลายทาง ส่วนระหว่างทางผงนั้นได้ทำคุณค่า หรือทำลาย เหล่านั้นเธอรู้ดี

แต่ที่แน่ๆไม่มีที่ไหนสุขเท่าอยู่บ้าน

ทุกคนเริ่มลงมาเหยียบมาย่ำดินกันอีกครั้ง ด้วยแรงงานแรงใจที่เต็มเปี่ยม วันนี้เขาผสมดินได้มากขึ้นกว่าเดิม บ่อดินจากหนึ่งบ่อ ตอนนี้เป็นสามบ่อ ความเหนื่อยล้าแสดงให้เห็นอยู่บ้างแต่รอยยิ้มนั้นซิชัดเจนกว่าสิ่งใด ไม่นานถังก็วางเรียงรายรอการลำเลียงอีกครั้ง อิฐถูกทำและตากแดดไว้มากขึ้นๆ อิฐถูกก่อสูงขึ้นเล็กน้อย แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกลับมากขึ้นจนนับกันไม่ถ้วน

ได้เวลาพักกินขนมตาล และน้ำอัญชัน ทุกคนพละมือ จากอุปกรณ์พักผ่อนพูดคุยกันในร่ม กินขนมทั้งๆที่เนื้อตัวมอมแมม

ดินที่ผสมไว้เมื่อครู่ถูกตักไปจนหมดแล้ว ชั่วครู่ชายร่างใหญ่ถือจอบตรงมาที่ๆฉันนั่งอยู่ ฉันกำมือเพื่อนแน่นหลับตาพริ้มพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“เวลาของเธอใกล้จะมาถึงแล้วล่ะ อีกไม่นานนัก อีกไม่นาน”
ชายคนนั้นเดินมาใกล้ๆ กระซิบเบาๆ

ค่ายอาสาสร้างห้องสมุดดิน กลุ่มรักษ์เขาชะเมา
อำเภอแกลง จังหวัดระยอง

Everybody gotta learn sometime

2006-11-02T00:30:00.000-08:00

Ost.Eternal sunshine of the spotless mine

Everybody's Gotta Learn Sometimes

Artist: Beck

Change your heart

Look around you

Change your heart

It will astound you

I need your lovin'

Like the sunshine

Everybody's gotta learn sometime

Change your heart

Look around you

Change your heartWill astound

youI need your lovin'

Like the sunshine

Everybody's gotta learn sometime

I need your lovin'

Like the sunshine

Everybody's gotta learn sometime

24

2006-11-01T12:01:00.000-08:00

24 (twenty-four)คือ ชื่อซีรี่สุดฮิตของ fox ช่องทีวียอดฮิตของอเมริกา เป็นหนังเรื่องล่าสุดที่ได้ดูจบไป อันที่จริงผมเพิ่งดูไปเพียงซีซั่นเดียวจากทั้งหมด 6 ซีซั่น ชื่อเรื่อง 24 มาจาก 24 hours ใน 24 ชม.ก็คือ 1 วัน และเป็นความยาวของซีรี่ 1 ซีซั่น พอดิบพอดี โดยดำเนินเรื่องจะดำเนินตั้งแต่ 8 โมงเช้า และไปจบที่ 8 โมงเช้าของวันถัดมา

เรื่องราวโดยรวมของซีซั่นนี้ พูดถึง แผนการก่อการร้ายที่จะมีการจุดระเบิดนิวเคลียร์ขึ้นในลอสแองเจิลลิสภายใน 1 วัน ทำให้ คิม บาวเออร์ ซึ่งถอนตัวจากการเป็นนักสืบสวนไล่ล่าขององค์กร CTU (องค์กรปราบปรามการก่อการร้าย) ถูกรียกตัวกลับมารับใช้ชาติอีกครั้ง ภารกิจครั้งนี้นอกจากจะมีการติดตามการสืบสวนของบาวเออร์แล้ว ผกก ยังใช้สถานการณ์ ของตัวละคร เช่น คิมเบอลี่ บาวเออร์(ลูกสาวคิม บาวเออร์) ที่พยายามจะหนีออกจากลอสเองเจอลิส เพื่อเอาชีวิตรอด จอร์จ เมสัน ผอ.CTU กับการเป็นหน่วยงานสนับสนุนคิม บาวเอร์ ประธานาธิบดีพาล์มเมอร์ ที่ชิงไหวชิงพริบทางด้านการเมืองทั้งในและต่างประเทศ ที่เต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ ครอบครัววอร์เนอร์ ครอบครัวที่ดูแสนจะอบอุ่นแต่เบื้องหลังพัวพันไปกับการก่อการร้าย การดำเนินเรื่องนั้นเต็มไปด้วยอรรถรส เพราะมีสถานการณ์ให้เราต้องติดตามอยู่ตลอด ทำให้ผมนั้นอดนอนไปหลายคืน เพราะ อดใจไม่ดูต่อไม่ได้ เรื่องราวดูเหมือนจะจบที่การพบระเบิดและระเบิดถูกทำลาย แต่ไม่ใช่เพียงแค่นั้น มีการใช้หลักฐานลวง ว่าระเบิดเกิดจากการร่วมมือกันของสามชาติอาหรับ ทำให้ ปธ.จำเป็นต้องประกาศสงครามแต่ในท้ายที่สุด คิม บาวเออร์ ก็พบหลักฐาน ชิ้นสำคัญที่ทำให้สงครามโลกครั้งที่สามไม่เกิด และผู้สมคมคิดตัวใหญ่ถูกวิสามัญ เรื่องทิ้งท้ายที่ฉากการแถลงข่าวของชาววันใหม่โดย ปธ พาล์มเมอร์ หลังจากปราศรัยแสร็จ ก็ทักทายปรชาชนโดยการจับมือ หลังจากเดินผ่านฝูงชนเพื่อขึ้นรถ ปธ.ล้มลงพร้อมกับมือที่สภาพเหมือนถูกเชื้อโรคร้ายแรง

ดูมันซิครับผมดูมา 24 ชม. มันมาจบอย่างนี้ ทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่ต้องฝากจิมซื้อ ซี่ซั่น 1-4 มาจากแม่สาย เพื่อมาดูต่อ ตั้งใจว่าจะเริ่มดูตอนแปดโมงโดยไม่ทำอะไร แล้วพอจบซีซั่นค่อยหลับนอน (แต่อาจจะอดใจดูซีซั่นต่อไปไม่ไหว)

สิ่งสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้น่าสนใจอย่างยิ่งคือ บทละคร
แม้ว่าพลอทเรื่องจะเป็นลักษณะเดิมๆ ของหนังฮอลลีวูด คือ มีผู้ก่อการร้าย ระเบิด ประธานาธิบดี นาวเอก
แต่เรื่องนี้มีความลึกในเรื่องจิตวิทยาของคนอย่างมาก ไม่ว่าตัวละครจะเด่นจะดับขนาดไหน แต่การแสดง
และบทที่ถูกเขียนนั้น ทำให้เรารู้สึกได้ถึงความจริงในโลกสมมุติ ตัวละครมีความลึกและมีชีวิตจิตใจ
มีความสั่นไหวโอนเอียง มีความริษยา โกรธ เก็บกด ครบทุกส่วน และทำให้เรารู้สึกเป็นคนอเมริกันคนนึงโดยปริยาย

อันที่จริงหนังเรื่องนี้มีความสมบูรณ์ในตัว แต่โดยส่วนตัวก็ชอบการกำกับและเขียนบท
และเป็นเรื่องที่แนะนำให้ไปดูกัน รับรองว่าไม่เสียเวลา

อาจจะง่วงเล็กน้อยตอนไปทำงาน แต่ก็คุ้มครับ รับรอง

ประชุม

2006-11-01T11:40:00.000-08:00

วันนี้ประชุมกันได้ยาวนานมาก(จาก ห้าโมงจนถึงสามทุ่ม)
เป็นระยะเวลาที่ยาวนานแต่ก็ผ่านไปรวดเร็วใช้ได้
ผลจากการนั่งสนทนา
ทำให้ความเข้าใจเริ่มเกิดขึ้นแล้ว(คงงั้น)
อย่างน้อยมันก็ทำให้เราได้ใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น คุ้นเคยกันมากขึ้น
เพราะนอกจากจะเข้าใจงาน
เราจำเป็นต้องเข้าใจเพื่อนร่วมงานไปในชั่วขณะเดียวกัน

ผมเอง เป็นคนใหม่ที่สุดที่ได้เข้ามาจับงาน "อาสา"
ทั้งที่ไม่เคยได้ใกล้เคียงมาก่อน
พูดจิงๆก็ยังไม่ซาบซึ้งกับการให้ซักเท่าไร
แต่สิ่งนี้แหละเป็นสิ่งดีๆที่ผมอยากมาทำ

ทำให้คนอื่นได้รู้จักการให้
ทำให้คนอื่นมีรอยยิ้ม
ทำอย่างไรก็ได้ ให้คนอย่างผม
น้อยลง น้อยลง...
เป็นอีกคนที่มีค่าควรแก่สังคม
มากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น...

ขอบคุณทรูมูฟที่เอื้อเฝื้อสถานที่

เปิดดวงตา เปิดดวงใจ ไปกับบทเพลงพุทธทาส

2006-10-28T09:21:00.000-07:00

ผมอยู่บนรถที่กำลังตรงดิ่งไปยังที่ประชุมย่านข้าวสาร
ด้วยความเร็ว .5 เมตรต่อนาที
โดยมีพลขับเป็นป็อบ และมีผมติดสอยห้อยติ่งไปด้วย
ระยะเวลาจากรัชดาจนถึงศรีอยุธยาก็ปาเข้าไป หนึ่งชั่วโมงกว่า
ทำให้ข้าวสารดูยิ่งใกลเท่ากับไปกินข้าวซอยที่เชียงใหม่ยังไงยั่งงั้น

ระหว่างทาง คำสนทนาค่อยๆสร้างภาพลักษณืให้ต่างผู้ จากต่างถิ่นได้รู้จักกันมากขึ้น
ถ้าป็อป เป็นนักสู้คู่คุณธรรม คร่ำวิชาการ ทำเพื่อสังคม
ผมก็เป็นพวกเฮฮา เอาสนุกเข้าว่า ตามลักษณะการ "ใช้"ชีวิตให้สุขสุด

ทำไมคนต่างชนิดอย่างเราถึงมาเจอกันวะ กูล่ะงง
คนแต่ละคนที่ได้เจอ ได้ทำกิจกรรมร่วมกันนั้น ได้มีเส้นทางชีวิตพาดผ่านกันนั้น
คงแปรผันตรงกับระดับจิตที่เทียบเคียงกันไม่มากก็น้อย

"...เดือนกุมภาพันธ์ ปีหน้าจะมีคอนเสิร์ตพุทธทาส " ป็อปเอ่ย

เป็นครั้งแรกทีเดียวที่ได้ยินเรื่องน่าสนุกจากปากของชายหนุ่มคนนี้
และฉับพลันนั้น ภาพต่างๆพรั่งพรูออกจากโสตสำนึก นักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงคำสอนของท่านพุทธทาส
สำเนียงเสียงสอดแทรกเข้ากำกับจังหวะภาพให้เพลิดเพลิน
ผมนึกวู่วามไปถึงการจัดแสง รูปแบบเวที การออกแบบอารมณ์คนดู และ ลำดับการแสดง

อืม เป็นธรรมชาติของเราเองจิง ที่เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ ก็พลันห้ามเกาสมองแสนคันนี้ไม่ได

========================================================
การกำเนิดขึ้นของบทเพลงเพื่อศาสนานั้นมีมานาน แต่ที่เป็นจริงเป็นจังจนถึงขั้นเป็น"สไตล์" นั้น ก็เห็นจะมี Godspel
ของชาวคาธอลิก ที่ได้ยินกันคุ้นหูและได้ดูกันตามหนังฮอลลีวู้ด
นอกเหนือจากนั้นก็เป็นในรูปของ spiritual music ที่สื่ออกมาในลักษณะ instrumental
ที่ฟังแล้วอยากจะออกไปร่ายรำ กลางอากาศ แสดงการหลุดพ้นจากโลกชั่วขณะลมหายใจ
และจำพวกดนตรีบำบัดที่มีขายตามสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส

หลังจากที่ได้ยินได้ฟังว่าจะมีคอนเสิร์ตดังกล่าว ผมแอบคิดไม่ได้ว่างานนี้จะออกมาแนวไหน
=======================================

วันนี้ผมมาเดินเหงาอยู่ที่นี่
แต่วันนี้ ผมไม่ได้มาที่นี่คนเดียว
มีคนอีกเรือนแสนเดินขวักไขว่เคียงข้าง
และสามร้อยหกสิบองศา ล้วนเป็นชายคาให้เหล่าหนังสือ
ในมือถือบัตรเชิญ ที่กำลังนอนกรนอยู่ในซอง

"เชิญร่วมงานเปิดตัวอัลบั้มและชม Mini Concert ในงานมหกรรมหนังสือระดับชาติ ครั้งที่ 11
วันเสาร์ที่ 28 ตุลาคม 2549 เวลา 13.00-17.00น.
เพลงพุทธทาส-เปิดดวงตา โดย จีวันแบนด์และศิลปินรับเชิญ..."

ภาพบนปกที่เป็นภาพสไตล์อียิปโบราณ (สำหรับภาพคน ศีรษะหันข้าง ลำตัว เอวหันตรง ต้นขาจนถึงเท้าหันข้าง)
มีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งมีศีรษะเป็นดวงตานั่งบนบัลลังค์ กำลังยื่นดวงตาให้เหล่า
ผู้คนไร้หัว ที่เดินเข้ามารับหัวดวงตาไปสวมใส่ เพื่อให้หลุดพ้นจากความมืดมน

...พุทธทาส ทาสแห่งพุทธ แม้ปีนี้เป็นปีที่ครบร้อยปีชาตกาล แม่ว่ากายท่านสลาย แต่ท่านยังไม่ตาย
และท่านยังคอยส่งถ่ายดวงตาและแสงสว่างให้กับสังคมอันสว่างไสวด้วยแสงไฟ แต่กลับมืดมิดและบอดสนิท...

วันนี้เป็นวันแถลงข่าวเปิดงาน
ภายในงานคับคั่งไปด้วยแขกรับเชิญ สื่อมวลชน ศิลปินและผู้คนที่มาเดินงานหนังสือ จนเก้าอี้ภายในห้องถูกจัดไว้นั้นไม่เพียงพอ
แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากบ่นอะไรเพราะถือเป็นงานบุญกลายๆ และสุขใจที่ได้มาร่วมงานกันวันนี้
อดคิดแทนผู้สนับสนุน คือสำนักพิมพ์สุขภาพใจ และทีมงาน ไม่ได้ว่าคงอิ่มใจไม่น้อย

นอกจากชื่อที่มีคำว่าพุทธทาสแล้ว คำว่าดนตรีก็ช่วยให้คนสนใจงานนี้มากขึ้นทั้งในวงกว้างและลึก
สังเกตุได้จาก ผู้ที่มาชมงานที่มีทั้งเด็ก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ คนแก่
หลายคนอาจมาเพราะท่านพุทธทาส
หลายคนอาจมาเพราะชอบดนตรีหรือเป็นแฟนเพลงวงจีแบน
หลายคน หลายเหตุผล แต่จิตใจเดียวกัน
และคงแปรผันตรงกับระดับจิตที่เทียบเคียงกันไม่มากก็น้อย

ข้างๆผมเป็นกลุ่มวัยรุ่นกำลังตั้งหัวข้อพูดคุยกันเรื่องแนวเพลงที่จะได้ฟังวันนี้
"เฮ้ย แล้วมันจะมีคนฟังเหรอวะ เด็กรุ่นเราจะฟังเหรอวะ"
"เออ ยังไม่ได้ฟังเลย แต่ดูแล้วไม่น่าว่ะ คงได้กันในวงใน"

อืม...
ผมเองถ้าไม่ได้ป๊อปบอกมา จะรู้ไม่เนี่ยว่ามีงานนี้
มีสิ่งดีๆนี้เกิดขึ้น แต่เอาน่ะ อย่างน้อยก็ได้วงในล่ะนะ และวงในเนี่ยล่ะก็ต้องช่วย
ทลายกำแพงซะ ไม่ต้องมีใน มีนอก ที่นี้ละสนุก และสุขแน่
==================================

คุณดินป่า จีวัน เล่าถึง ประวัติความเป็นมาของโครงการ
สืบเนื่องจากเป็นการฉลองครบ 100 ปีชาตกาล พุทธทาสภิกขุ
และจากคำสนทนาในปี พ.ศ. 2487 ระหว่าง พณฯ ท่านปรีดี พนมยงค์ กับ ท่านพุทธทาส
ที่ได้สนทนากันสามวันสามคืน โดยมีประเด็นเรื่องของ
การมีเพลงเพื่อใช้ในการเผยแพร่พระพุทธศาสนา
ที่เป็นความบันเทิงอันเต็มไปด้วยรสแห่งธรรม Spiritual entertainment
ด้วยความศรัทธา จึงได้ทำเพลงในแนวทางนี้ขึ้นร่วมกับศิลปินอีกหลายชีวิต
โดยใช้เวลา 16 เดือนเต็มในการสร้างสรรค์

"หลายคนอาจพูดกันว่านี่เป็นเพลงทางเลือก เราอยากบอกว่านี่ไม่ใช่เพลงทางเลือก แต่เป็นเพลงทางรอด"
คุณดินป่าจีวันทิ้งท้าย

ในงานต่อด้วยการแสดงจินตลีลาประกอบบทเพลงอันสวยงาม
ของคุณมานพ มีจำรัส ที่สกดคนดูชั่วครู่ด้วยความอ้อนช้อยที่ผสานกับความแข็งแกร่งของผู้เต้น
ต่อด้วยการแสดงดนตรีที่ซึ่งหยิบเอาบทเพลงในทั้งสามอัลบั้มออกมาโชว์กัน
บรรเลงโดยวงจีวัน และศิลปินรับเชิญหลายท่าน

เพลง ชลุ่ยกับไม้ไผ่ ที่เชิญคุณเนาวรัตน์ พงษ์ ไพบูลย์ ออกมาขับกลอน
ประกอบเสียงขลุ่ยของอาจารย์ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี

ด้วยเนื้อหาและดนตรีที่สอดคล้องเข้ากันอย่างลงตัว
ดุจสายน้ำไหลเย็นเชี่ยวกับหมู่ปลาที่แหวกว่าย
ทำให้ตลอดการแสดงทำเอาผมขนลุกอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียว

"เพราะเหลือเกิน"ในใจคิด

การแสดงพิณแก้วของ อ.ทวีพงษ์ ทวีศักดิ์ กับวงจีวันได้สร้างน้ำเสียงที่สะกดใจอีกครั้งหนึ่ง
ยิ่งได้ทราบว่าท่านเป็นคาธอลิกยิ่งทำให้การแสดงครั้งนี้เป็นสากลทางศาสนาและสังคมโดย
มีดนตรีเป็นเครื่องมือ หลังจากแสดงจบท่านยังได้บอกถึงสาเหตุที่มาร่วมงานระหว่างศาสนาครั้งนี้ว่า
"กำแพงมีเยอะแล้ว ผมอยากเป็นสะพานบ้าง"

================================
เสียงพิณแก้วนั้นเข้าใกล้เสียงสำเนียง spiritual entertainment ที่ผมเองคิดไว้ในใจอย่างมาก
เพราะเป็นระดับเสียงที่สูง และมีความโหยหวนแทรกซึมอยู่ในท่วงที
การเล่นนั้นต้องอาศัยความชำนาญ ใช้นิ้วชี้ นิ้วโป้งที่เปียกน้ำพอประมาณ
วาดเป็นวงไปตามขอบแก้วไวน์ ยิ่งวาดวงกว้างเท่าไหร่เสียงก็จะยืดยาวมากขึ้นเท่านั้น
ที่สำคัญทำนองที่ไพเราะขนาดนี้ อ.บอกหลังเล่นว่า

"มันคือการอิมโพรไวซ์ หลังจากได้อ่านคำสอนของท่านบทหนึ่ง"

โอ้ว...นี่แหละการเล่นโดยไม่คำนึงถึงอดีตหรืออนาคต แต่คือปัจจุบันและเป็นแรงกระทบจากอารมณ์ภายในล้วนๆ

อันที่จริงเพลงที่ได้ฟังในงานส่วนใหญ่จะเป็นการเน้นที่เนื้อหาของคำร้อง คำกลอน ที่ดัดแปลงหรือยกมาจากคำสอน
โดยมีดนตรีแขนงต่างๆเป็นแบคอัพ ผู้ฟังจะรับฟังเนื้อเพลงและซึมซับเอาคำสอนไปในขณะที่ใช้ดนตรีเป็นเครื่องช่วยย่อย
แต่การใช้ดนตรีเพื่อศาสนาล้วนๆนั้นคือสิ่งที่ผมอยากเห็นเป็นที่สุด การคิดตั้งแต่เครื่องดนตรีใดที่เหมาะแก่การใช้ คีย์ไหน
จังหวะเร็วช้าอย่างไร เสียงร้อง
เพราะเป็นเรื่องที่ต้องเข้าถึงจิตจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนได้อีกมาก
แน่นอนนี่คือการเริ่มต้น และเป็นแรงขับเคลื่อนเล็กๆที่กำลังเพิ่มทีละเล็กละน้อย
หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ในอนาคตอาจจะมี ดนตรีแนว พุทธ ออกมาให้ได้ฟังกัน
แล้ววันนั้นสังคมจะเลือก
แต่เราจะรอดถึงวันนั้นไหม ใครจะรู้
===========================================
ผมออกเดินงานหนังสือ ดีใจกับคนที่มีหัวจิตหัวใจรักการอ่านเดินกันขวักไขว่
ทางเดินที่กว้างขวางดูแคบไปถนัดตา

สิ่งดีๆมารวมกันอยู่ที่นี่สองสิ่ง พร้อมๆกันในวันนี้
มันอาจดูเนืองแน่น และน่าชื่นชม
แต่ก็เป็นเพียงจุดที่เล็กที่สุดที่เกิดขึ้นในบ้านเกิดของผม
ผมฉุกคิดถึงคำพูดของ อ.
"กำแพงมีเยอะแล้ว สะพาน "

ถ้าไม่มีกำแพง
จุดที่เล็กก็จะขยายใหญ่ไม่มีหมดสิ้น

แต่ในเมื่อกำแพงยังมี
เพลง หนังสือ ดนตรี ก็คือ สะพานดีๆนี่เอง

trung

2006-10-27T17:39:00.000-07:00

start

2006-10-27T17:27:00.000-07:00

เจ็ดโมงเช้าวันเสาร์ เรามีบลอกที่นี่หลังจากทำวีดีโอมาทั้งคืน เห้อ...ง่วงแล้ว